به گزارش آژانس خبری صدای پامیر، هشتادمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد روز گذشته سهشنبه، (۲۳ سپتامبر/ ۱ میزان)، با شعار «با هم بهتر: ۸۰ سال و فراتر برای صلح، توسعه و حقوق بشر» در مقر این سازمان در نیویورک آغاز به کار کرد. این نشست که به مناسبت هشتادمین سالگرد تأسیس سازمان ملل برگزار شده، تا ۲۹ سپتامبر(۷ میزان) ادامه خواهد داشت.
این اجلاس در شرایطی برگزار میشود که جهان با چالشهای کمسابقهای مانند تنشهای اقتصادی، جنگهای خونین منطقهای، بحرانهای زیستمحیطی، مهاجرتهای گسترده و شکستهای پیاپی در برقراری صلح پایدار روبهرو است.
ریاست این نشست را آنالنا بائربوک، وزیر پیشین امور خارجه آلمان، بر عهده دارد. او هدف اصلی این رویداد را تقویت اتحاد جهانی و همبستگی کشورها در برابر بحرانهای مشترک دانست. در این نشست، تمرکز ویژه بر موضوعاتی همچون جنگ اوکراین، بحران انسانی در غزه، تغییرات اقلیمی، فقر جهانی و نابرابریهای اجتماعی خواهد بود.
آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، در سخنرانی افتتاحیه با لحنی هشداردهنده گفت: «جهان در حال سقوط آزاد است و رهبران کشورها باید برای جلوگیری از این فاجعه اقدامات جدی و فوری انجام دهند.»
بر اساس برنامهریزیها، در این نشست رهبران ۸۹ کشور، از جمله ۴۳ نخستوزیر و ۴۵ وزیر امور خارجه، به بیان دیدگاههای خود خواهند پرداخت.
کشور افغانستان نیز در مجمع سازمان ملل یک نماینده دارد(که هنوز متعلق به دولت پیشین است، نه طالبان) میتواند در جلسات شرکت کند، سخنرانی داشته باشد و مواضع کشور را اعلام کند. طالبان هنوز بهطور رسمی به رسمیت شناخته نشدهاند و به همین دلیل نمیتوانند نماینده خود را به سازمان ملل بفرستند.
برای داشتن حق رأی در مجمع عمومی سازمان ملل، کشورها باید حق عضویت سالانه خود را بپردازند. افغانستان حدود ۲۰۰ هزار دالر بدهی دارد و سه سال متوالی است که این مبلغ پرداخت نشده است. به همین دلیل، افغانستان نمیتواند در رأیگیریهای رسمی شرکت کند، اما همچنان میتواند در نشستها حضور داشته باشد و سخنرانی کند.
از جمله محورهای اصلی این اجلاس میتوان به تحقق اهداف توسعه پایدار، نشست ویژه درباره تغییرات اقلیمی، و بررسی راهحل دوکشوری برای پایان دادن به منازعه اسرائیل و فلسطین اشاره کرد.
تحلیلگران میگویند با توجه به شدت بحرانهای جهانی، این نشست میتواند نقطه عطفی برای بازتعریف نقش سازمان ملل در مدیریت چالشهای بینالمللی باشد، اما اگر رهبران جهان به جای اقدام عملی، به سخنرانیهای نمادین بسنده کنند، اعتماد عمومی به سازمان ملل بیش از پیش تضعیف خواهد شد.
