آتش سوزی گسترده در گمرک اسلامقلعه: آتش نشانان ایرانی وارد افغانستان شدند
مهاجرین دارای کد اختصاصی ۱۲ رقمی در ایران به سامانه کاتب دسترسی مییابند
خط لوله تاپی به هرات و شهرک صنعتی این ولایت منتقل میشود
معاون سفارت ایران بر گسترش همکاریهای فرهنگی و ترانزیتی با افغانستان تأکید کرد
ادعای مجیبالرحمن رحیمی: پاکستان از گروههای مسلح مخالف طالبان حمایت میکند
نورالله نوری: طالبان آماده گفتوگو با مخالفان است
جبهه آزادی: طالبان مواضع ما در زیباک بدخشان را هدف قرار دادند
دانشجویان تکنالوژی طبی دانشگاه خاتمالنبیین در بلاتکلیفی ادامه تحصیل
والی هرات خواستار رسیدگی به مشکلات مهاجران افغانستانی در ایران شد
پزشکیان: افغانستان و همسایههای ایران منافع خود را در روابط منطقهای دنبال میکنند
آمریکا فعالیت کمپ سیلیه قطر برای پناهجویان افغان را برای ۹ ماه دیگر تمدید کرد
طرح ساخت تأسیسات نفت و گاز در اسلامقلعه هرات تأیید شد
افغانستان خواستار افزایش واردات برق از تاجکستان شد
تفاوت چشمگیر کمکهای نقدی به بازگشتکنندگان از ایران و پاکستان
پرواز شرکتهای ایرانی میان افغانستان و ایران با وجود تحریمهای امریکا ادامه دارد
همزمان با روز جهانی دسترسی همگانی به اطلاعات، وضعیت افغانستان تحت حاکمیت طالبان، بار دیگر اهمیت حق مردم برای دسترسی به اطلاعات و نظارت بر عملکرد حکومت را برجسته کرده است؛ در حالی که محدودیتهای اعمالشده بر رسانهها و خبرنگاران، دسترسی جامعه به اطلاعات مستقل و امکان پرسشگری از حکومت طالبان را با چالش جدی روبهرو کرده است.
هیأت مستقل حقیقتیاب سازمان ملل درباره ایران اعلام کرده است که دلایل معقولی برای مسئولیت نیروهای آمریکایی در حمله به مدرسه میناب و یک مجموعه ورزشی در لامرد وجود دارد و این حملات میتواند مصداق جنایت جنگی باشد؛ در حمله به مدرسه میناب بیش از ۱۵۰ نفر، از جمله حدود ۱۲۰ دانشآموز، شهید شدند و هیأت سازمان ملل شواهدی از استفاده نظامی این مدرسه پیدا نکرده است.
نزدیک به پنج دهه پس از انقلاب اسلامی، مفهوم «استقامت ایران» همچنان در میان تحولات سیاسی، جنگ، تحریم و فشارهای خارجی محل بحث است؛ دکتر سید روحالله حسینی، رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در افغانستان، با اشاره به این تجربه تاریخی، بر نقش هویت ملی، مردم، دانش و توان بازسازی کشور در شکلگیری و تداوم این استقامت تأکید کرده است.
تداوم اجتماعات مردمی در ایران طی ۲۰۰ شب گذشته، در شرایط جنگ و فشارهای اقتصادی، به جلوهای قابل توجه از حضور و همبستگی اجتماعی تبدیل شده است؛ حضوری که با مشارکت زنان، جوانان و اقشار مختلف همراه بوده و برای بسیاری از مردم، بیانگر پایبندی به باورها، امید به آینده و ایستادگی در برابر شرایط دشوار بوده است.
بستن رسانهها، فشار بر مراکز علمی و دینی و برخورد با حوزه علمیه خاتمالنبیین، همزمان با افزایش فشار بر حقوق شیعیان افغانستان، نشان می دهد که طالبان در حال تنگ تر کردن فضای عمومی و محدود کردن صداهای مستقل در کشورند؛ در این مقاله اختصاصی تلاش شده رویکردی که آزادی بیان، حق آموزش و فعالیت مذهبی و حقوق اساسی شهروندان را بیش از گذشته زیر فشار قرار داده است بررسی شوند.
محاصره حوزه علمیه خاتمالنبیین و بازداشت شماری از استادان آن، در کنار بسته شدن تلویزیون تمدن، پرسشهای جدی درباره سیاست طالبان در برابر نهادهای مستقل افغانستان ایجاد کرده است؛ سیاستی که به نظر میرسد تحمل صداهای خارج از کنترل این گروه را روزبهروز دشوارتر میکند.
استعفای دن دریسکول، وزیر ارتش امریکا، همزمان با برکناری رندی جورج، رئیس پیشین ستاد نیروی زمینی، نشانهای از تشدید اختلافات در ساختار فرماندهی پنتاگون است؛ اختلافاتی که بر سر مدیریت جنگ، نوسازی نیروهای مسلح و میزان نفوذ سیاسی در تصمیمهای نظامی شکل گرفته و همزمانی آن با درگیری امریکا و ایران، نگرانیها درباره ثبات فرماندهی نظامی امریکا را افزایش داده است.
حملات تازه امریکا به مواضع نظامی ایران در جنوب کشور و واکنش تهران در منطقه، بار دیگر تنگه هرمز را به یکی از مهمترین کانونهای رویارویی دو طرف تبدیل کرده است. مهدی حسینی در این تحلیل بررسی میکند که چرا جنوب ایران برای واشنگتن اهمیت پیدا کرده، پاسخ ایران چه اهدافی را دنبال میکند و ادامه این روند چه پیامدهایی برای آینده جنگ و امنیت خلیج فارس خواهد داشت.
تغییر همزمان والی و فرمانده پولیس طالبان در بدخشان، آن هم پس از درگیریهای اخیر و ماجرای جمعهخان فاتح، پرسشهایی درباره وضعیت واقعی این ولایت ایجاد کرده است؛ تصمیمی که میتواند نشانه تلاش رهبری طالبان برای بازگرداندن کنترل بیشتر بر بدخشان باشد، اما تغییر افراد بهتنهایی مشکلات عمیق این ولایت را حل نخواهد کرد.
عملیات طالبان علیه حسیب پنجشیری، مشهور به حسیب قوای مرکز، بار دیگر وجود جبهات مسلح مخالف این گروه را به بحث اصلی افغانستان برگردانده است؛ جبهاتی که طالبان سالهاست تلاش می کنند توان و دامنه فعالیت آنها را انکار یا کوچک جلوه دهند. حالا این پرسش مطرح است که اگر مقاومت در افغانستان وجود ندارد، چرا فرماندهان آن همچنان در عملیاتهای امنیتی طالبان هدف قرار میگیرند؟