به گزارش تحریریه آژانس خبری صدای پامیر:
دانشمندان آمریکایی اعلام کردند که برای اولینبار توانستهاند سیستمی طراحی کنند که انتقال برق را بدون بهرهگیری از سیم ممکن میسازد. این فناوری که «وایتریسیتی» (WiTricity) نام گرفته و ترکیبی از دو واژه Wireless و Electricity است، موفق شد یک لامپ ۶۰ واتی را از فاصله ۲ متری و بدون هیچگونه اتصال فیزیکی روشن کند. این آزمایش در مجلههای معتبر علمی بازتاب گستردهای داشته و نقطه آغاز عصری جدید در انتقال انرژی معرفی شده است.
به گفته محققان، این فناوری میتواند در آینده جایگزین بسیاری از روشهای سنتی تأمین انرژی شود. از شارژ بیسیم لپتاپها و گوشیهای هوشمند گرفته تا حذف کامل سیمکشی در ساختمانها، همگی از کاربردهای احتمالی این تکنولوژی خواهند بود.
پروفسور سر جان پندری از دانشگاه سلطنتی لندن که نظارت بر این آزمایش را بر عهده داشت، این دستاورد را «بیرقیب در ۱۰ تا ۲۰ سال گذشته» توصیف کرد و گفت: «این فناوری جهان را متحول خواهد کرد.»
همچنین پروفسور موتی سگف نیز این اختراع را آغاز عصر جدیدی از تکنولوژی دانست.
پایههای نظری این روش نخستینبار در سال ۲۰۰۶ توسط دانشمندان مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) مطرح شد و اکنون پس از سالها تحقیق، به مرحله اجرا رسیده است. پروفسور مارین سولجاسیچ از اعضای گروه تحقیقاتی MIT اعلام کرد: «ما از ابتدا به تئوری خود باور داشتیم و نتایج آزمایش نشان داد بسیار نزدیک به پیشبینیها عمل کردهایم.»
در این آزمایش از دو سیمپیچ مسی با قطر ۶۰ سانتیمتر استفاده شد؛ یکی بهعنوان انتقالدهنده که به منبع انرژی متصل میشود و دیگری بهعنوان گیرنده که لامپ ۶۰ واتی را روشن میکند. نکته مهم اینجاست که قرار دادن اجسامی مانند چوب، آهن یا مواد دیگر بین دو سیمپیچ، هیچ تأثیری بر انتقال انرژی ندارد.
دانشمندان اعلام کردند بازده انتقال انرژی در این روش بیش از ۴۰ درصد است که برای یک فناوری نوظهور بسیار شگفتانگیز محسوب میشود.
در تاریخ علم، تلاش برای انتقال انرژی بدون سیم سابقه طولانی دارد. نیکولا تسلا، فیزیکدان مشهور، در قرن نوزدهم با ساخت برج واردنکلیف در تلاش بود انتقال انرژی الکتریکی را بهصورت بیسیم محقق کند، اما پروژه او به دلیل مشکلات مالی نیمهتمام ماند. اکنون، دستاورد اخیر دانشمندان MIT اولین نمونه عملی و موفق این ایده دیرینه به شمار میرود.
پروفسور سولجاسیچ با تأکید بر اینکه این تنها آغاز راه است، گفت: «ما هنوز باید پروژههای تحقیقاتی عظیمی را برای تکمیل این فناوری و یافتن کاربردهای گستردهتر انجام دهیم.»
گروه ۹ نفره MIT شامل پژوهشگرانی چون آندره کرس، آریستیدیس کارالیس، رابرت موفات، جان جوانوپلز و پیتر فیشر در توسعه این فناوری نقشی کلیدی داشتند.
منبع: مجله Science
