به گزارش آژانس خبری صدای پامیر، فاطمه اوزگون نصرت، زن افغانستانی و بنیانگذار «اکادمی آنلاین بهدخت»، یک پلتفورم آموزشی آنلاین را برای دخترانی ایجاد کرده است که پس از محدودیتهای وضعشده بر آموزش زنان و دختران در افغانستان، از رفتن به مکتب محروم ماندهاند.
سازمان عفو بینالملل امروز، دوشنبه ۱۱ جوزا، روایت زندگی و فعالیتهای او را منتشر کرده و به تجربههای شخصی او از دوران محرومیت آموزشی، زندگی تحت حاکمیت طالبان و تلاش برای ادامه آموزش دختران اشاره کرده است.
فاطمه اوزگون نصرت گفته است که تدابیر امنیتی این مکتب آنلاین بسیار سخت است و دانشآموزان حتی نام یکدیگر را نمیدانند تا از امنیت آنان محافظت شود.
او در روایت خود از دوران کودکی گفته است که محرومیت از آموزش را در زمان حاکمیت نخست طالبان در دهه ۹۰ میلادی تجربه کرده است؛ زمانی که مکتبها بسته شد و او در سن ۱۲ یا ۱۳ سالگی ناگهان مجبور به پوشیدن چادری و محدود شدن در خانه شد.
به گفته او، در آن دوره نه برنامه آموزشی وجود داشت و نه اینترنت. فضای ترس در جامعه به حدی بود که خانوادهاش کتابها و عکسهای خانوادگی را از بین بردند، اما او توانست چند کتاب را از کتابخانه پدربزرگش نجات دهد و همانها را مطالعه کند.
خانم نصرت افزوده است که شبها در خانهای بدون برق، در کنار چراغ سوخت با خانوادهاش درس میخواند و آن سالها را با «حلقه کوچکی از روشنایی در خانهای تاریک» به یاد میآورد.
او پس از پایان دوره نخست حاکمیت طالبان، تحصیلات خود را ادامه داد، در دانشکده حقوق دانشگاه کابل درس خواند و سپس با چند نهاد غیردولتی همکاری کرد. بعدها برای دوره ماستری به استانبول رفت.
فاطمه اوزگون نصرت گفته است که با تسلط دوباره طالبان در سال ۱۴۰۰، امید او برای بازگشت به کشور و ادامه روند آموزشی از بین رفت و در نتیجه، تصمیم به ایجاد یک پلتفورم آموزشی آنلاین گرفت.
این پلتفورم که بعدها «اکادمی آنلاین بهدخت» نام گرفت، به گفته او با استقبال گسترده روبهرو شد و آموزگاران داوطلب از کشورهای مختلف به آن پیوستند. همچنین درخواستهای زیادی از دختران در ولایتهای مختلف افغانستان دریافت شده است.
بر اساس گفتههای او، در حال حاضر بیش از ۲۰۰ دختر در این اکادمی آموزش میبینند. برنامه درسی این مرکز، نصاب پیشین مکاتب افغانستان پیش از سال ۱۴۰۰ را دنبال میکند و شامل مضامین مهارتهای کامپیوتری نیز میشود.
او افزوده است که بیشتر دانشآموزان در مناطق روستایی زندگی میکنند و خانوادههای آنان با مشکلات اقتصادی روبهرو هستند، اما با وجود محدودیتها، تلاش میکنند زمینه آموزش دختران را فراهم کنند.
فاطمه تأکید کرده است که علاقه و اراده دانشآموزان برای یادگیری بسیار بالا است و آنان با وجود اینترنت ضعیف و کمبود امکانات، راههای مختلفی برای ادامه آموزش پیدا میکنند. به گفته او، در سمستر گذشته، چهار دانشآموز این اکادمی موفق به پذیرش در دانشگاههای آنلاین شدهاند.
آموزش در «اکادمی بهدخت» رایگان است و این برنامه از منابع مالی رسمی برخوردار نیست. بنیانگذار آن گفته است که آنان بهدنبال حمایت مالی برای فراهمکردن تجهیزات و دسترسی بهتر به اینترنت برای دانشآموزان هستند.
فاطمه اوزگون نصرت همچنین گفته است که به دلیل تفاوت زمانی میان امریکا و افغانستان، گاهی ساعت سه صبح از خواب بیدار میشود تا به روند آموزش رسیدگی کند. او این تجربه را یادآور دوران کودکی خود دانسته است که در سکوت شب، در خانهای تاریک به مطالعه میپرداخت.
او در پایان ابراز امیدواری کرده است که دختران افغان دوباره به مکتب بازگردند و بتوانند با کرامت و برابری در بازسازی آینده کشور سهم بگیرند. به گفته او، «اکادمی بهدخت» تنها یک گام کوچک است، اما تغییرات بزرگ از همین گامهای کوچک آغاز میشود.
به باور کارشناسان، ابتکار «اکادمی آنلاین بهدخت» نمونهای از تلاشهای بدیل برای ادامه آموزش دختران افغان در شرایط محدودیتهای آموزشی است. این پروژه نشان میدهد که آموزش آنلاین میتواند تا حدی خلأ موجود در نظام آموزشی را پر کند، اما همچنان با چالشهایی مانند کمبود منابع، دسترسی محدود به اینترنت و نیاز به حمایت مالی روبهرو است.
