به گزارش آژانس خبری صدای پامیر، براساس گزارش روزنامه «العربی الجدید» که توسط خبرگزاری ابنا بازنشر شده است، شماری از فعالان اجتماعی افغانستان با همکاری برخی بازرگانان، کارزاری را با هدف بازگرداندن کودکان کار به نظام آموزشی آغاز کردهاند.
هدف این کارزار فراهمسازی زمینه بازگشت کودکان محروم از آموزش به مکتب از طریق حمایت مالی، تأمین نیازهای اساسی خانوادهها و فراهم کردن امکانات آموزشی عنوان شده است.
فعالان اجتماعی میگویند که فقر گسترده، بیکاری، بیماری و یا از دست دادن سرپرست خانواده از مهمترین عوامل افزایش کودکان کار در افغانستان به شمار میرود. به گفته آنان، این مشکلات اقتصادی سبب شده است هزاران کودک به جای حضور در صنفهای درسی، در خیابانها، بازارها و مشاغل دشوار مشغول کار شوند.
عبدالصمیع صافی، از فعالان اجتماعی، اظهار داشته است که بازگرداندن کودکان کار به مکتب بدون رسیدگی به وضعیت اقتصادی خانوادههای آنان نتیجه مطلوبی نخواهد داشت.
وی گفته است که بسیاری از این کودکان برای تأمین مخارج خانواده کار میکنند و خانوادههایشان از ابتداییترین امکانات زندگی، از جمله غذا، پوشاک و سرپناه مناسب محروم هستند.
صافی تأکید کرده است که تأمین مواد غذایی، ارائه خدمات حمایتی، فراهمسازی لوازم آموزشی و بهبود وضعیت معیشتی خانوادههای فقیر باید در اولویت قرار گیرد تا کودکان بتوانند دوباره به آموزش دسترسی پیدا کنند.
در همین حال، مصطفی ولیخان، دیگر فعال اجتماعی، فقر شدید و نبود سرپرست خانواده را از عوامل اصلی گسترش پدیده کودکان کار دانسته و از بازرگانان خواسته است از طریق برنامههای کفالت آموزشی، هزینه تحصیل کودکان نیازمند را برعهده بگیرند.
او همچنین از طالبان درخواست کرده است با ارائه کمکهای غذایی و مالی به خانوادههای محروم، زمینه کاهش کار کودکان و بازگشت آنان به مکتب را فراهم سازند.
این گزارش میافزاید که بسیاری از کودکان کار همچنان آرزوی ادامه تحصیل را در سر دارند. عبدالله، کودک ۱۱ سالهای که در کابل به واکسزدن کفش مشغول است، گفته است که آرزو دارد مانند سایر کودکان به مکتب برود و در آینده پزشک شود، اما بیماری و فلج شدن پدرش او را ناچار به کار کرده است.
همچنین صهیب، کودک یتیم ۱۲ سالهای که در یکی از رستورانتهای کابل کار میکند، گفته است که به دلیل نیاز خانواده به درآمد او، فرصت رفتن به مکتب را از دست داده است.
محمد قادر، یکی از آموزگاران کابل، هشدار داده است که محروم ماندن هزاران کودک از آموزش میتواند پیامدهای سنگینی برای آینده افغانستان به همراه داشته باشد.
وی تأکید کرده است که این کودکان سرمایه انسانی کشور هستند و دور ماندن آنان از آموزش، روند توسعه، رشد اقتصادی و پیشرفت افغانستان را با چالشهای جدی مواجه خواهد کرد.
برگزارکنندگان این کارزار میگویند هدف آنان تنها بیرون کشیدن کودکان از محیط کار نیست، بلکه فراهم کردن فرصت واقعی برای ساختن آیندهای بهتر از طریق آموزش و پرورش است.
آنان تأکید کردهاند که مقابله با پدیده کودکان کار نیازمند همکاری مشترک طالبان، بخش خصوصی، نهادهای خیریه و تمامی اقشار جامعه است.
کارشناسان باور دارند که بدون حمایت پایدار از خانوادههای نیازمند و سرمایهگذاری در بخش آموزش، تلاشها برای کاهش این پدیده نتیجه مطلوب نخواهد داشت. بازگرداندن کودکان به مکتب نه تنها به بهبود زندگی آنان کمک میکند، بلکه در بلندمدت نقش مهمی در توسعه اجتماعی و اقتصادی کشور خواهد داشت.
