محقق: مخالفان طالبان خواهان مقام در حکومت این گروه نیستند
متقی خواستار گسترش خدمات بهداشتی بنیاد آقاخان در افغانستان شد
طالبان بار دیگر خواستار واگذاری کرسی افغانستان در سازمان ملل شد
اعتراف حقانی به نارضایتی مردم، نیرنگ سیاسی و ترک در دیوار قدرت طالبان
بیانیه چهارمادهای منسوب به رهبران چین، روسیه و امریکا منتشر شد
ذبیحالله مجاهد نگرانی سازمان ملل درباره افزایش توان داعش خراسان را رد کرد
علیرضا بیرانوند مرد سال فوتبال آسیا در سال ۲۰۲۶ شد
ادعای مضحک وزیر تحصیلات طالبان: حمایت از هبتالله به معنای حمایت از خداوند است
مؤسسه مطالعات استراتژیک اسلامآباد نشست ویژهای درباره افغانستان برگزار میکند
نماینده دموکرات آمریکا سیاست اخراج متحدان افغان را شرم آور خواند
صلح پایدار در افغانستان به مشارکت مردم و ایجاد نظام فراگیر نیاز دارد
افغانستان و اوزبیکستان برای افزایش انتقالات ریلی توافق کردند
هبتالله آخندزاده با مقامهای ارشد طالبان در ارگ کابل دیدار کرد
سفیر افغانستان در سوئیس: طالبان کشور را به یکی از تاریک ترین دورههای تاریخ بردهاند
قزاقستان خواستار اقدام هماهنگ جهانی برای مقابله با تهدیدهای امنیتی افغانستان شد
چهار سال پس از امضای توافق دوحه میان آمریکا و طالبان، این سند سیاسی همچنان محل مناقشه است؛ توافقی که به خروج نیروهای خارجی، فروپاشی نظام جمهوریت و بازگشت طالبان به قدرت انجامید. آیا این توافق پایان مسئولانه طولانیترین جنگ آمریکا بود یا نشانهای از یک شکست راهبردی؟ بازخوانی پیامدهای دوحه نشان میدهد این توافق نهتنها معادلات قدرت در افغانستان، بلکه موازنه ژئوپولیتیک منطقه را نیز دگرگون کرد و پرسشهای جدی درباره مداخله نظامی، دولتسازی و آینده حکمرانی طالبان برجای گذاشت.
در این مقاله، تحلیلی را میخوانید از آیندهی افغانستان در پرتو حضور گسترده گروههای افراطی و ساختار پیچیده حکمرانی طالبان؛ آیندهای که میان سناریوهای فروپاشی، اقتدارگرایی، جنگهای نیابتی و تغییرات محتمل درونی، همچنان در سایه ابهام و بیثباتی قرار دارد.
وحید عمر، رئیس دفتر پیشین حامد کرزی، در سخنانی تازه ادعا کرده است که در انتخابات ریاستجمهوری ۲۰۱۴، داکتر عبدالله عبدالله برنده واقعی بود؛ اما با مداخله جان کری، وزیر خارجه وقت امریکا، مسیر انتخابات تغییر کرد و در نهایت حکومت وحدت ملی شکل گرفت.