به گزارش خبرنگار آژانس خبری صدای پامیر، در ولایت بدخشان، با وجود آن‌که ولایت بدخشان از معادن طلا و منابع طبیعی غنی برخوردار است، هزاران جوان این ولایت به دلیل نبود فرصت‌های شغلی و اقتصادی ناچار شده‌اند راه مهاجرت را در پیش گیرند.
به نقل از خبرنگار آژانس خبری صدای پامیر، جوانان بدخشان امروز در کوچه‌های ایران، خیابان‌های ترکیه و حتی در غربت اروپا، از آلمان گرفته تا فرانسه، برای تأمین یک لقمه نان تلاش می‌کنند؛ در حالی‌که کوه‌های زادگاه‌شان مملو از ثروت‌های طبیعی است.
احمد، ۳۵ ساله، از فیض‌آباد بدخشان که به تازگی به کشور بازگشته در مصاحبه با خبرنگار آژانس خبری صدای پامیر عنوان کرده است که: «در وطنم کار نیست، فقر همه‌جا را گرفته، مجبور شدم به ایران بروم و در آنجا روزی ۱۲ ساعت کار کنم، اما بازهم زندگی سخت است. آرزویم این است که روزی در کشور خودم کار و زندگی کنم، نه در غربت.»
در مصاحبه‌ی دیگری سمیع‌الله، فارغ‌التحصیل پوهنتون بدخشان و باشنده ولسوالی ارگو گفته است که: «من مهندسی خوانده‌ام، اما هیچ اداره‌ای حاضر نیست مرا استخدام کند. اگر در ولایت ما روی معادن سرمایه‌گذاری می‌شد، صدها جوان مثل من مجبور نبودند به فکر رفتن به خارج باشند.»
کارشناسان امور اجتماعی باور دارند که نبود عدالت اجتماعی، فرصت‌های شغلی محدود، فساد گسترده و بی‌توجهی حکومت طالبان به ظرفیت‌های محلی، بدخشان را به ولایتی تبدیل کرده که جوانانش مجبورند از وطن دل بکنند.
این در حالی است که بدخشان یکی از ولایات پرظرفیت کشور در بخش معادن، منابع طبیعی و استعدادهای انسانی محسوب می‌شود، اما به باور فعالان مدنی، تا زمانی که عدالت و فرصت‌های برابر در این ولایت فراهم نشود، روند مهاجرت جوانان همچنان ادامه خواهد داشت.
