به گزارش آژانس خبری صدای پامیر، به گفته منابع نزدیک، سید سکندر حسینی بامداد، شاعر، پژوهشگر و مسئول کتابخانه فردوسی شهر مزارشریف، پس از حدود یک هفته بازداشت در کابل آزاد شده است. این منابع تأیید کرده‌اند که او در چند روز آینده به مزارشریف بازخواهد گشت.
خانواده این فعال فرهنگی اظهار داشتند که حسینی بامداد صبح روز یک‌شنبه، دوم قوس، هنگام رفتن به محل کارش توسط افرادی که گفته می‌شود از نیروهای استخبارات طالبان در بلخ بودند، بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد.
همکاران او نیز اعلام کرده بودند که نیروهای طالبان پس از بازداشت، به کتابخانه فردوسی (محل کار این شاعر) یورش برده و تجهیزات کاری، مدارک، کامپیوتر شخصی و بخشی از کتاب‌های او را ضبط کرده‌اند.
خانواده حسینی بامداد و شماری از اعضای شورای علمای شیعه بلخ یک روز پس از بازداشت به معاونت استخبارات طالبان مراجعه کرده بودند. طالبان ابتدا این اقدام را «سوءتفاهم» خوانده و وعده آزادی داده بودند، اما ساعاتی بعد اعلام کردند که او برای «توضیحات بیشتر» به کابل منتقل شده است.
اقارب این فعال فرهنگی می‌گویند که طالبان دلیل بازداشت او را «فعالیت‌های ادبی و زبانی خارج از دایره قوانین» عنوان کرده بودند. این اتهام در حالی مطرح شده است که حسینی بامداد چهره‌ای غیرسیاسی بوده و طی سال‌ها مدیریت خانه مولانا و کتابخانه فردوسی را بر عهده داشت و در حوزه فرهنگ، ادبیات و برگزاری نشست‌های نقد شعر فعالیت می‌کرد.
سید سکندر حسینی بامداد در سال‌های اخیر مدیریت ده‌ها برنامه فرهنگی در بلخ از جمله بزرگداشت حافظ شیرازی، پاسداشت فردوسی و نظامی گنجوی، و نشست‌های نقد شعر «چهارباغ خیال» را سازمان‌دهی کرده است. او همچنین در تهیه و چاپ مجموعه‌های شعر، نگارش مقالات ادبی و مدیریت وب‌سایت فرهنگی خانه مولانا نقش برجسته‌ای داشته است.
بازداشت یک‌هفته‌ای او واکنش گسترده فعالان فرهنگی و اجتماعی را در پی داشت. آنان نسبت به پیامدهای منفی این بازداشت بر جامعه فرهنگی هشدار داده و خواستار آزادی فوری او شده بودند.
بازداشت‌های اخیر طالبان، به‌ویژه دربارۀ شاعران و فعالان فرهنگی، نگرانی‌های جدی را در جامعه فرهنگی کشور برانگیخته است. افرادی که سال‌ها تنها در حوزه شعر، زبان و فعالیت‌های فرهنگی کار کرده‌اند، اکنون با برخوردهای امنیتی روبه‌رو می‌شوند؛ موضوعی که نشان می‌دهد محدودیت‌ها از سیاست فراتر رفته و به فضای فرهنگی نیز سرایت کرده است.
ادامه این روند می‌تواند سبب خاموش شدن فعالیت‌های فرهنگی، افزایش خودسانسوری و آسیب‌دیدن میراث ادبی و فرهنگی افغانستان شود؛ میراثی که همواره یکی از ستون‌های هویت جمعی مردم بوده است.
