• امروز : پنج شنبه, ۲۸ عقرب ۱۴۰۵
  • برابر با : Thursday - 19 November - 2026
کل 12698 امروز 0

اخبار ویژه

محقق: مخالفان طالبان خواهان مقام در حکومت این گروه نیستند   متقی خواستار گسترش خدمات بهداشتی بنیاد آقاخان در افغانستان شد طالبان بار دیگر خواستار واگذاری کرسی افغانستان در سازمان ملل شد اعتراف حقانی به نارضایتی مردم، نیرنگ سیاسی و ترک در دیوار قدرت طالبان بیانیه چهارماده‌ای منسوب به رهبران چین، روسیه و امریکا منتشر شد ذبیح‌الله مجاهد نگرانی سازمان ملل درباره افزایش توان داعش خراسان را رد کرد   علیرضا بیرانوند مرد سال فوتبال آسیا در سال ۲۰۲۶ شد   ادعای مضحک وزیر تحصیلات طالبان: حمایت از هبت‌الله به معنای حمایت از خداوند است   مؤسسه مطالعات استراتژیک اسلام‌آباد نشست ویژه‌ای درباره افغانستان برگزار می‌کند   نماینده دموکرات آمریکا سیاست اخراج متحدان افغان را شرم‌ آور خواند صلح پایدار در افغانستان به مشارکت مردم و ایجاد نظام فراگیر نیاز دارد افغانستان و اوزبیکستان برای افزایش انتقالات ریلی توافق کردند هبت‌الله آخندزاده با مقام‌های ارشد طالبان در ارگ کابل دیدار کرد   سفیر افغانستان در سوئیس: طالبان کشور را به یکی از تاریک‌ ترین دوره‌های تاریخ برده‌اند   قزاقستان خواستار اقدام هماهنگ جهانی برای مقابله با تهدیدهای امنیتی افغانستان شد  

♥12
مقاله اختصاصی:

امریکا در تله مداخله؛ از افغانستان تا ونزوئلا

  • کد خبر : 86198
  • 17 جدی 1404 - 14:09
امریکا در تله مداخله؛ از افغانستان تا ونزوئلا
حمله امریکا به ونزوئلا و تهدیدهای ترامپ، تکرار تلخ تجربه افغانستان است: کشوری که ۲۰ سال اشغال، میلیاردها دلار هزینه و هزاران کشته را به بار آورد، اما با شکست تحقیرآمیز پایان یافت. این الگوی ناکام، پرده از بحران راهبردی واشنگتن برمی‌دارد؛ جایی که منطق زور، جایگزین قانون شده و حاکمیت ملی کشورها فقط تا جایی اعتبار دارد که با منافع امریکا تعارض نداشته باشد. تجربه ثابت کرده است که این اشغال‌‌ها نه قدرت، بلکه ضعف و انزوای امریکا را آشکار می‌کند.

امریکا در تله مداخله؛ از افغانستان تا ونزوئلا

 

حمله و تجاوز نظامی امریکا به ونزوئلا و ربودن رئیس‌جمهور یک کشور مستقل، زمانی معنا و وزن واقعی خود را نشان می‌دهد که در کنار تجربه افغانستان و اشاره صریح ترامپ به آن قرار می‌گیرد، زیرا این مقایسه ناخواسته پرده از بحران عمیق راهبردی امریکا در مواجهه با مفهوم حاکمیت ملی برمی‌دارد.

امریکا که خود را معمار نظم جهانی پس از جنگ سرد معرفی می‌کند، در عمل به بزرگ‌ترین ناقض همان نظمی تبدیل شده که مدعی پاسداری از آن است؛ نظمی که قرار بود بر پایه منع تجاوز، احترام به استقلال کشورها و حل‌وفصل اختلافات از مسیرهای دیپلماتیک استوار باشد، اما امروز زیر سایه مداخلات نظامی واشنگتن به مفهومی تهی و نمایشی فروکاسته شده است.

افغانستان نمونه روشن این تناقض است؛ کشوری که بیست سال اشغال نظامی، صدها میلیارد دالر هزینه، هزاران کشته و ویرانی گسترده، در نهایت هیچ دستاورد پایداری برای امریکا نداشت و با خروجی شتاب‌زده و تحقیرآمیز پایان یافت، در حالی که همین شکست اکنون از سوی ترامپ به‌عنوان ابزار تهدید علیه ونزوئلا استفاده می‌شود.

این تناقض نشان می‌دهد امریکا نه‌ تنها از شکست‌های خود درس نگرفته، بلکه همچنان منطق زور را جایگزین قانون کرده و تصور می‌کند با تکرار الگوهای ناکام گذشته می‌تواند اراده خود را بر ملت‌ها تحمیل کند. حمله و مداخله در ونزوئلا، همانند افغانستان، نقض آشکار حاکمیت ملی و تجاوز مستقیم به اصل بنیادین حقوق بین‌الملل است و پیام خطرناکی به جهان مخابره می‌کند. یعنی این‌که استقلال کشورها تنها تا جایی معتبر است که با منافع واشنگتن تعارض نداشته باشد.

چنین رویکردی نه‌ تنها مشروعیت سازمان ملل و نهادهای بین‌المللی را زیر سؤال می‌برد، بلکه عملاً جهان را به سمت بی‌قانونی سوق می‌دهد، جایی که قدرت نظامی جایگزین قانون می‌شود و امنیت جمعی به توهمی پوچ تبدیل می‌گردد.

تجربه افغانستان ثابت کرد که اشغال و فشار خارجی، حتی اگر در کوتاه‌مدت به برتری نظامی منجر شود، در بلندمدت به فرسایش سیاسی، انزوای بین‌المللی و شکست راهبردی می‌انجامد.

امریکا با حمله به ونزوئلا در حقیقت بیش از هر چیز ضعف خود را عیان می‌سازد؛ ضعفی که در ناتوانی از پذیرش جهان چندقطبی، احترام به اراده ملت‌ها و عبور از ذهنیت سلطه‌گرانه ریشه دارد. این مسیر، اگر ادامه یابد، تنها به بی‌ثباتی منطقه‌ای و جهانی دامن می‌زند و شکاف عمیق‌تری میان امریکا و افکار عمومی جهان ایجاد خواهد کرد، شکافی که دیگر با شعار دموکراسی و حقوق بشر پوشانده نمی‌شود و چهره واقعی سیاست خارجی واشنگتن را به‌عنوان تهدیدی مستقیم علیه حاکمیت ملت‌ها آشکار می‌سازد.

بنابراین، آنچه در پرونده ونزوئلا در حال تکرار است، بیش از آن‌که نشان‌دهنده قدرت امریکا باشد، بیانگر بحران مزمن در عقلانیت راهبردی این کشور است؛ بحرانی که از ناتوانی در تطبیق با واقعیت‌های جهان جدید سرچشمه می‌گیرد.

تجربه‌های اخیر ثابت کرده‌اند که دوران تحمیل اراده از لوله تفنگ به پایان رسیده و ملت‌ها، حتی در سخت‌ترین شرایط، قادرند هزینه‌های سلطه‌جویی را برای قدرت‌های بزرگ غیرقابل‌تحمل کنند. ادامه این مسیر برای واشنگتن نه بازسازی اعتبار از دست‌رفته، بلکه تعمیق انزوای سیاسی و فرسایش جایگاه بین‌المللی خواهد بود. در این چارچوب، افغانستان تنها یک پرونده بسته‌شده نیست، بلکه یک هشدار تاریخی است.

هشداری که نشان داد حتی طولانی‌ترین اشغال نظامی نیز نمی‌تواند جایگزین مشروعیت و پذیرش مردمی شود و اکنون همان منطق شکست‌خورده، با چهره‌ای تازه، در ونزوئلا در حال تکرار است؛ پیوندی که یادآور می‌شود مسیر مداخله برای امریکا، صرفاً از کابل تا کاراکاس امتداد بحران است، نه قدرت.

 

شهاب الدین فاضل | تحلیل‌گر سیاسی آژانس خبری صدای پامیر 

لینک کوتاه : https://pamiragency.com/?p=86198

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : 0
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.