به گزارش آژانس خبری صدای پامیر، سازمان بینالمللی مهاجرت اعلام کرده است که میزان دریافت کمکهای نقدی چندمنظوره میان مهاجران افغانستانی بازگشته از ایران و پاکستان تفاوت چشمگیری داشته است؛ بهگونهای که ۶۹ درصد بازگشتکنندگان از پاکستان این کمکها را دریافت کردهاند، در حالی که این رقم در میان بازگشتکنندگان از ایران ۲۴ درصد بوده است.
این سازمان در گزارش «مرور تابآوری بازگشتکنندگان افغانستان» وضعیت مهاجران بازگشته از ایران و پاکستان را حدود ۹ تا ۱۵ ماه پس از بازگشت بررسی کرده است.
بر اساس این گزارش، از اول جولای تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۵، یک میلیون و ۹۳۱ هزار و ۴۱۸ نفر از ایران و پاکستان به افغانستان بازگشتهاند که یک میلیون و ۱۳۸ هزار و ۳۷۴ نفر آنان از ایران و ۷۹۳ هزار و ۴۴ نفر دیگر از پاکستان بودهاند.
سازمان بینالمللی مهاجرت گفته است بازگشتکنندگان پس از ورود به افغانستان در مرزها به خدماتی از جمله کمک نقدی، خدمات درمانی، کمکهای غذایی و سیمکارت دسترسی داشتهاند؛ با این حال، میزان دریافت کمک نقدی چندمنظوره میان بازگشتکنندگان از ایران و پاکستان تفاوت قابل توجهی داشته است.
بر اساس دادههای این گزارش، ۲۴ درصد بازگشتکنندگان از ایران کمک نقدی چندمنظوره دریافت کردهاند، در حالی که این رقم در میان بازگشتکنندگان از پاکستان به ۶۹ درصد رسیده است.
این گزارش میزان دقیق کمک نقدی توزیعشده در دوره مورد بررسی را مشخص نکرده است. با این حال، در برنامه یکپارچه سازمان بینالمللی مهاجرت برای بازگشتکنندگان در سال ۲۰۲۴، برای هر خانواده ۱۴۰ دالر کمک نقدی چندمنظوره در نظر گرفته شده بود. این کمک برای تأمین هزینه مواد غذایی و سایر نیازهای ضروری اختصاص داشت و بهطور میانگین ۲۰ دالر نیز برای هزینه انتقال هر فرد پیشبینی شده بود.
بر اساس یافتههای سازمان بینالمللی مهاجرت، بازگشتکنندگان پس از ورود به افغانستان با مجموعهای از نیازهای فوری و بلندمدت روبهرو هستند.
غذا مهمترین نیاز شناساییشده در این گزارش بوده و ۶۹ درصد بازگشتکنندگان گفتهاند که در تأمین مواد غذایی با مشکل مواجهاند.
سرپناه نیز از نیازهای اصلی این افراد عنوان شده است. ۶۷ درصد بازگشتکنندگان برای دسترسی به سرپناه امن به کمک نیاز دارند و ۷۷ درصد آنان در سرپناههای موقت زندگی میکنند. همچنین ۵۱ درصد گفتهاند که فضای کافی برای اعضای خانواده خود ندارند.
فرصتهای کاری و معیشتی نیز برای ۵۶ درصد بازگشتکنندگان یک نیاز اساسی بوده است. تنها پنج درصد آنان دارای دارایی یا ملک مولد برای تأمین درآمد بودهاند و ۵۴ درصد نیز گفتهاند درآمدشان در ۳۰ روز پیش از مصاحبه برای تأمین نیازهای اساسی کافی نبوده است.
این گزارش بر اساس مصاحبه با یک هزار و ۵۴۷ بازگشتکننده تهیه شده است که ۸۸۸ نفر آنان از پاکستان و ۶۵۹ نفر از ایران بازگشته بودند.
با وجود مشکلات اقتصادی و کمبود خدمات، ۷۵ درصد افراد مورد بررسی گفتهاند که در شش ماه آینده قصد ترک محل فعلی زندگی خود را ندارند. در مقابل، شش درصد قصد خروج از افغانستان و پنج درصد نیز قصد جابهجایی به محل دیگری در داخل کشور را داشتهاند.
یک درصد دیگر گفتهاند قصد دارند به محل اصلی زندگی خود بازگردند و ۱۳ درصد نیز درباره برنامه آینده خود اطمینان نداشتهاند.
در میان خانوادههای بازگشتکننده، ۷۶ درصد قصد جابهجایی نداشتهاند؛ در حالی که این رقم در میان بازگشتکنندگان انفرادی ۶۹ درصد بوده است. همچنین ۱۶ درصد بازگشتکنندگان انفرادی گفتهاند قصد دارند دوباره افغانستان را ترک کنند، در حالی که این رقم در میان خانوادهها چهار درصد بوده است.
بر اساس آمار سازمان بینالمللی مهاجرت، از ۱۵ سپتمبر ۲۰۲۳ تا ۳۱ آگست ۲۰۲۶، در مجموع ۶ میلیون و ۴۷۳ هزار و ۹۷۸ نفر از ایران و پاکستان به افغانستان بازگشتهاند.
در دوره ششماهه مورد بررسی نیز از مجموع یک میلیون و ۹۳۱ هزار و ۴۱۸ بازگشتکننده، ۵۸ درصد کودکان زیر ۱۸ سال بودهاند. زنان ۴۸ درصد و مردان ۵۲ درصد این جمعیت را تشکیل دادهاند.
آژانس خبری صدای پامیر
