به گزارش آژانس خبری صدای پامیر، براساس گزارش اتاق مشترک تجارت افغانستان و پاکستان(PAJCCI)، پیش از بسته‌شدن مسیرهای مرزی، حجم تجارت دوجانبه افغانستان و پاکستان سالانه به ۲ تا ۳ میلیارد دالر می‌رسید و در فصل‌های اوج صادرات، ارزش صادرات روزانه پاکستان به افغانستان بین ۵۰ تا ۶۰ میلیون دالر بود.
بسته‌شدن این مسیرها پس از آن صورت گرفت که نیروهای پاکستانی با نقض حریم افغانستان، در نزدیکی خط فرضی دیورند حملاتی انجام دادند. در واکنش به این اقدام، نیروهای افغان حملات متقابل انجام دادند و متعاقب آن، افغانستان دادوستد تجاری با پاکستان را متوقف کرده و تاجران را به استفاده از مسیرهای بدیل تشویق کرد.
PAJCCI هشدار داده است که بخش‌های کلیدی تجارت از جمله صادرات سمنت، شکر، کینو، کچالو، ادویه‌جات و ابزار جراحی بیشترین آسیب را متحمل شده‌اند. به‌گفته این نهاد، تنها صادرات ادویه و تجهیزات جراحی ارزشی نزدیک به ۲۰۰ میلیون دالر در سال داشته که اکنون به‌صورت کامل متوقف شده است.
همچنین توقف واردات زغال‌سنگ از افغانستان باعث افزایش هزینه‌های تولید در صنایع شمال‌غربی پاکستان شده و فشار مضاعفی بر کارخانه‌ها وارد کرده است.
در نتیجه این محدودیت‌ها، ده‌ها هزار کارگر در پاکستان شغل خود را از دست داده‌اند، کشاورزان افغان با زیان‌های سنگین روبه‌رو شده‌اند و بیش از ۸ هزار موتر باربری در گذرگاه‌های مرزی تورخم و چمن متوقف مانده‌اند که روزانه هزینه‌های سنگین دیمرج پرداخت می‌کنند.
کارشناسان اقتصادی هشدار می‌دهند که در صورت تداوم این وضعیت، صادرات فصلی کینو و کچالو نیز با زیانی نزدیک به ۲۰۰ میلیون دالر مواجه خواهد شد که می‌تواند بحران اقتصادی را در هر دو کشور تشدید کند.
بحران اخیر نشان می‌دهد که وابستگی متقابل اقتصادی افغانستان و پاکستان فراتر از تنش‌های سیاسی است. ادامه انسداد مسیرهای تجاری نه‌تنها به بازرگانان، بلکه به زنجیره تولید، اشتغال و ثبات اقتصادی منطقه آسیب جدی وارد می‌کند. استفاده افغانستان از مسیرهای جایگزین می‌تواند در بلندمدت معادلات تجاری منطقه را به زیان پاکستان تغییر دهد.
