به گزارش خبرنگار آژانس خبری صدای پامیر در ولایت بدخشان، در ادامه تلاش‌های طالبان برای گسترش نفوذ در مناطق شمال‌شرق افغانستان، فصیح‌الدین فطرت، لوی درستیز وزارت دفاع این گروه، در سفری دو روزه به ولسوالی‌های کران، منجان و یمگان ولایت بدخشان، از چندین پروژه مهم زیرساختی بازدید کرد.
به گزارش منابع محلی، فطرت امروز، یک‌شنبه ۶ میزان، از چهارراه ترانزیتی و شهرک تازه‌تأسیس در منطقه “اسکاذر” ولسوالی کران و منجان، و همچنین روند ساخت سرک “پریان – بهارک” در مربوطات قریه “اسپیج‌می” ولسوالی یمگان دیدن کرده است.
این پروژه‌ها که از حدود یک سال پیش به رهبری بخش انجنیری لوای فوق‌العاده وزارت دفاع طالبان آغاز شده، شامل اعمار سرک‌های استراتژیک در مسیرهای پنجشیر – پارون، پنجشیر – توپخانه و پنجشیر – بهارک، و نیز ساخت شهرک جدید در اسکاذر است.
به گفته نقیب‌الله فرقانی، مدیر انجنیری لوای ویژه طالبان، این پروژه‌ها با پیشرفت چشمگیری همراه بوده و به زعم طالبان، نقش مهمی در اتصال مناطق صعب‌العبور بدخشان ایفا می‌کند.
فرقانی تأکید کرده است که فصیح‌الدین در جریان بازدیدهای خود از عملکرد تیم‌های انجنیری طالبان ابراز رضایت کرده و این پروژه‌ها را برای بهبود زندگی مردم “محروم” این مناطق مؤثر دانسته است.
در حال حاضر، ساخت سرک “پریان – توپخانه” تکمیل شده و کار اعمار سرک “پریان – بهارک” با استفاده از ماشین‌آلات سنگین ادامه دارد. طالبان مدعی‌اند با تکمیل این سرک‌ها، ولسوالی کران و منجان به یک چهارراه مهم ترانزیتی و نقطه استراتژیک در بدخشان مبدل خواهد شد.
هرچند طالبان این پروژه‌ها را به‌عنوان بخشی از برنامه‌های توسعه‌ای خود معرفی می‌کنند، اما شواهد نشان می‌دهد هدف اصلی این اقدامات، تقویت حضور نظامی و تسهیل جابه‌جایی نیروهای طالبان در مناطق کوهستانی شمال‌شرق افغانستان است. بدخشان با داشتن مرز مشترک با چین، تاجیکستان و پاکستان، برای طالبان اهمیت ژئوپلیتیک ویژه‌ای دارد.
اعمار سرک‌های ترانزیتی در این ولایت نه‌تنها دسترسی طالبان به مسیرهای مرزی را آسان‌تر می‌کند، بلکه زمینه قاچاق مواد مخدر، انتقال جنگجویان خارجی و سرکوب مخالفان محلی را نیز فراهم می‌سازد. ایجاد شهرک‌های جدید در مناطقی مانند اسکاذر نیز می‌تواند بخشی از سیاست طالبان برای تغییر بافت جمعیتی و جای‌دادن خانواده‌های نیروهای خود در مناطق حساس باشد.
این پروژه‌ها بیش از آن‌که به نفع مردم بومی تمام شود، ابزاری برای تحکیم سلطه طالبان و تقویت ساختار نظامی این گروه است؛ اقدامی که می‌تواند تهدیدهای امنیتی در شمال‌شرق افغانستان و حتی فراتر از مرزهای این کشور را افزایش دهد.
