بدخشان؛ گنجینه استراتژیک افغانستان، در محاصره جاده‌های مرگ
عبدالرئوف توانا
بدخشان، سرزمین طلا، لاجورد و گنجینه‌های کم‌نظیر طبیعی، تنها یک ولایت نیست؛ سرمایه‌ای بزرگ برای آینده افغانستان است. این دیار کهن، با پیشینه درخشان تاریخی و موقعیت ژئو‌استراتژیک ممتاز، می‌تواند یکی از ستون‌های اصلی توسعه اقتصادی کشور باشد. با آن‌هم، سال‌هاست که در سکوتی دردناک، قربانی فقر ساختاری و جاده‌های غیرمعیاری شده است؛ جاده‌هایی که هر روز جان جوانی را می‌گیرد و خانواده‌ای را به سوگ می‌نشاند.
در ماه‌های اخیر، سقوط‌های پی‌هم وسایط نقلیه در رودخانه‌ها و دره‌های صعب‌العبور، بار دیگر نشان داد که مشکل زیرساخت در بدخشان یک مسئله محلی نیست، بلکه یک بحران ملی است. این در حالی‌ست که ثروت‌های سرشار معدنی این ولایت، به‌جای آن‌که موتور محرک رشد و رفاه مردم باشد، در طول تاریخ گذشته به‌گونه‌ای غیرهدفمند و غیرشفاف مصرف شده و سهم واقعی مردم از آن ناچیز بوده است.
حکومت‌ها آمدند و رفتند، اما اقدام بنیادی و پایدار برای توسعه زیربناهای بدخشان صورت نگرفت. هنوز هم قریه‌هایی وجود دارد که از ابتدایی‌ترین حق دسترسی به جاده موتررو محروم‌اند. این وضعیت تصادفی نیست؛ نتیجه سال‌ها کم‌توجهی به جایگاه راهبردی این ولایت در معادلات اقتصادی و ترانزیتی کشور است.
بدخشان نه‌تنها دارنده معادن ارزشمند است، بلکه از منظر جغرافیایی، افغانستان را به آسیای میانه و چین پیوند می‌دهد و در امتداد تاریخی جاده ابریشم قرار دارد. این ولایت می‌تواند حلقه مهم اتصال افغانستان به بازارهای منطقه‌ای، توسعه تجارت، گسترش ترانزیت و رونق صنعت گردشگری باشد. طبیعت بکر، مناظر کم‌نظیر کوهستانی و ظرفیت‌های فرهنگی آن، زمینه‌ساز رشد پایدار اقتصادی در سطح ملی است.
از همین رو، توسعه جاده‌های معیاری در بدخشان، یک مطالبه محلی نیست؛ یک ضرورت ملی و یک سرمایه‌گذاری استراتژیک برای آینده افغانستان است.
اکنون زمان آن فرا رسیده است که این چرخه تلخ پایان یابد.
مسئولان کشور باید با رویکردی شفاف، عادلانه و برنامه‌محور، فیصدی مشخص و پایدار از عواید معادن بدخشان را به توسعه زیرساخت‌ها—به‌ویژه اعمار و معیاری‌سازی شاهراه‌ها و راه‌های مواصلاتی—اختصاص دهند. این اقدام نه‌تنها جان شهروندان را حفظ می‌کند، بلکه زمینه رشد اقتصادی، تقویت وحدت ملی و تحکیم اقتدار اقتصادی افغانستان را فراهم می‌سازد.
افغانستان امروز بیش از هر زمان دیگر نیازمند انسجام، مدیریت خردمندانه منابع و عبور از رویکردهای مقطعی به سوی برنامه‌ریزی راهبردی است. گذار از انفعال به اقدام، از پراکندگی به همگرایی ملی، و از بهره‌برداری کوتاه‌مدت به توسعه پایدار، یگانه راه تأمین منافع جمعی ماست.
بیایید صدای واحد توسعه، عدالت و مسئولیت‌پذیری باشیم؛
برای جاده‌هایی امن در بدخشان، برای شکوفایی اقتصادی افغانستان، و برای پاسداری از جان جوانان این سرزمین.
روح تمام جوانان از دست‌رفته شاد و یادشان گرامی.
عبدالرئوف توانا | آژانس خبری صدای پامیر
