به گزارش آژانس خبری صدای پامیر، بیش از یک ماه است که تمامی گذرگاه‌های مرزی میان افغانستان و پاکستان مسدود مانده و این وضعیت، زندگی روزمره و فعالیت‌های تجاری در دو سوی مرز را با چالش‌های جدی روبه‌رو کرده است. در بازارهای نزدیک به خط دیورند، کسبه‌کاران می‌گویند که میزان فروش و رونق کارشان تا حدود ۸۰ درصد کاهش یافته است؛ رقمی که نشان‌دهنده تأثیر مستقیم بسته‌بودن مرزها بر اقتصاد محلی است.
به گفته کسبه‌کاران، کاهش چشمگیر ورود کالاهای وارداتی یکی از مهم‌ترین پیامدهای این بحران است. یکی از دکان‌داران می‌گوید: «سابق صد فیصد کار می‌کردیم، حالا فقط بیست فیصد مانده.» دکاندار دیگری نیز تأکید می‌کند که تعداد کانتینرهای ورودی به‌شدت کاهش یافته و این مسئله بر عرضه کالا، قیمت‌ها و میزان فروش تأثیر گذاشته است. او می‌افزاید: «کانتینر بسیار کم می‌آید؛ ده تا پانزده کانتینر در هفته. سابق زیاد می‌آمد و کار هم خوب بود.»
از سوی دیگر، بازرگانانی که کالاهای‌شان در مسیر ترانزیت قرار دارد، می‌گویند که بسته‌بودن گذرگاه‌ها باعث شده اجناس‌شان در مرزها متوقف شود و زیان‌های سنگینی به آن‌ها وارد آید. یکی از بازرگانان می‌گوید: «این راه کاملاً بند است. وقتی باز بود، همه اجناس از همین دروازه صادر می‌شد. حالا هرچه داریم گیر مانده و روزگار خراب شده.»
به گفته کارشناسان محلی، ادامه این وضعیت نه‌تنها بر فعالیت‌های بازرگانی اثر گذاشته، بلکه دسترسی مردم به نیازهای اولیه را نیز دشوار کرده و قیمت برخی کالاها افزایش یافته است. این امر فشار اقتصادی گسترده‌ای را بر شهروندان ساکن مناطق مرزی تحمیل کرده است.
بسته‌ماندن طولانی‌مدت گذرگاه‌های مرزی میان افغانستان و پاکستان به یک بحران واقعی اقتصادی در مناطق مرزی تبدیل شده است. وابستگی شدید بازارها به واردات از پاکستان، توقف ترانزیت کالا و کاهش فعالیت‌های تجاری نشان می‌دهد که هرگونه اختلال مرزی می‌تواند به‌سرعت بر معیشت مردم اثر بگذارد. اگر راه‌حل فوری برای بازگشایی این گذرگاه‌ها پیدا نشود، پیامدهای آن می‌تواند در کوتاه‌مدت موجب افزایش قیمت‌ها و در بلندمدت باعث رکود گسترده در تجارت دو کشور شود.
