به گزارش آژانس خبری صدای پامیر، امام‌علی رحمان، رئیس‌جمهور تاجیکستان، در یک نشست رسمی بر ضرورت ارتقای کیفیت آموزش «الفبای نیاکان» در نهادهای آموزشی این کشور تأکید کرده است. منظور از «الفبای نیاکان» در تاجیکستان، خط فارسی است که پیش از دوره اتحاد شوروی در این کشور رواج داشت.
زبان رسمی تاجیکستان، فارسی تاجیکی است، اما در حال حاضر با خط سیریلیک نوشته می‌شود. خط فارسی تا سال ۱۳۱۹ خورشیدی در این کشور مورد استفاده قرار داشت، اما در چارچوب سیاست‌های زبانی اتحاد شوروی، جای خود را به خط سیریلیک داد.
رئیس‌جمهور تاجیکستان دستور داده است که در چارچوب برنامه‌های مربوط به آموزش و ترویج «تاریخ و فرهنگ آریایی»، کیفیت تدریس خط فارسی در مکاتب و مراکز آموزشی بهبود یابد.
بر اساس برنامه‌های آموزشی موجود، تدریس «الفبای نیاکان» تا پیش از سال ۱۳۹۳ خورشیدی از صنف چهارم آغاز می‌شد و تا صنف هفتم ادامه داشت. اما پس از اصلاحات آموزشی، این مضمون به صنف‌های هفتم و هشتم منتقل شد و ساعات آموزشی آن از یک ساعت به دو ساعت در هفته افزایش یافت.
با این حال، شماری از کارشناسان و فرهنگیان تاجیکستان معتقدند که آموزش خط فارسی در سنین بالاتر، یادگیری آن را برای دانش‌آموزان دشوارتر می‌سازد و بهتر است این آموزش از صنف‌های پایین‌تر آغاز شود.
همچنین، دانشگاه ملی تاجیکستان اعلام کرده است که در دانشکده ادبیات این دانشگاه، مضمون «الفبای نیاکان و املای آن» در کنار درس‌هایی مانند تاریخ زبان تاجیکی و متون کلاسیک تدریس می‌شود.
به نقل از خبرگزاری دولتی خاور، هدف حکومت تاجیکستان از آموزش خط فارسی، آشنا ساختن نسل جوان با میراث مکتوب، ادبی و علمی گذشته تاجیکان و تقویت هویت تاریخی و فرهنگی آنان عنوان شده است.
امام‌علی رحمان سال گذشته نیز به وزارت معارف و علم و نهادهای تحصیلات عالی این کشور دستور داده بود تا برای گسترش آموزش خط فارسی تدابیر مؤثر روی دست گیرند و از روشنفکران خواسته بود در این روند نقش فعال ایفا کنند.
موضوع بازگشت به خط فارسی یا «الفبای نیاکان» از دهه‌ها پیش یکی از مباحث مهم فرهنگی و هویتی در تاجیکستان بوده است. هرچند در سال‌های پایانی اتحاد شوروی زمینه آموزش این خط فراهم شد، اما پس از جنگ داخلی و تحولات سیاسی دهه ۱۳۷۰ خورشیدی، خط سیریلیک همچنان به‌عنوان خط رسمی و رایج کشور باقی ماند.
وزارت معارف و علم تاجیکستان نیز کمبود آموزگاران متخصص، نبود صنف‌های ویژه آموزشی، کمبود مواد درسی و دیداری و نیاز به روش‌های نوین تدریس را از مهم‌ترین چالش‌های آموزش «الفبای نیاکان» عنوان کرده است.
