به گزارش آژانس خبری صدای پامیر، وزیر مهاجرین طالبان در تازه‌ترین مواضع خود تأکید کرد که طالبان حاضر نیستند حتی بخشی از قرائت خود از شریعت را برای «خوشایند جهان» تغییر دهند. وی افزود: «اگر کسی در نظام طالبان مداخله نکند، جهان و همسایگان نباید نگران باشند و طالبان اجازه نخواهند داد از خاک افغانستان به دیگران آسیبی برسد».
این ادعا در حالی مطرح می‌شود که نهادهای بین‌المللی، از جمله سازمان ملل، بارها محدودیت‌های شدید طالبان علیه زنان، اقوام غیر پشتون و مخالفان سیاسی را نقض آشکار تعهدات بین‌المللی افغانستان اعلام کرده‌اند و حضور گروه‌های تندرو در خاک افغانستانِ تحت کنترل طالبان را مورد هشدار قرار داده‌اند.
در کنار این مواضع سخت‌گیرانه، طالبان همچنان به کمک‌های نقدی بین‌المللی وابسته است. بر اساس گزارش‌های رسمی سازمان ملل و نهادهای مالی بین‌المللی، ده‌ها میلیون دالر به‌صورت بسته‌های هفتگی به کابل منتقل شده تا از فروپاشی اقتصادی افغانستان جلوگیری شود؛ کمک‌هایی که طالبان از آن بهره‌مند می‌شوند، اما پاسخ‌گویی سیاسی و رعایت استانداردهای حقوق بشری در قبال جامعه جهانی را رد می‌کنند.
کارشناسان معتقدند این تناقض، ساختار قدرت طالبان را به‌عنوان یک نظام بسته، غیرپاسخ‌گو و مبتنی بر سرکوب ایدئولوژیک برجسته می‌کند؛ نظامی که خواهان مشروعیت خارجی است اما حاضر به پذیرش شروط اولیه جامعه جهانی نیست.
اظهارات تازه‌ی مولوی عبدالکبیر، نشان می‌دهد که گروه طالبان در تلاش برای تثبیت حاکمیت مطلق خود است و تعامل بین‌المللی را تنها در چارچوب پذیرش بدون قید و شرط قدرت این گروه می‌پذیرد. همچنین مواضع طالبان، در کنار وابستگی اقتصادی به کمک‌های خارجی، تضادی آشکار میان نیاز به مشروعیت و مقاومت در برابر نظارت بین‌المللی ایجاد می‌کند.
