به گزارش خبرنگار آژانس خبری صدای پامیر، باشندگان دو ولسوالی ارگو و درایم، نزدیک به شهر فیضآباد، مرکز ولایت بدخشان، سالهاست با محرومیتهای گسترده زندگی میکنند، محرومیتهایی که به گفته باشندگان، خطرناکترین و مرگبارترین آن جادههای نامعیار و پرحادثه است.
راههای ارتباطی این دو ولسوالی به مرکز ولایت، بیش از آنکه جاده باشند، مسیرهای خاکی، پرشیب و فرسودهاند؛ راههایی که در فصل بارندگی به گِلزار و در زمستان به گذرگاههای مرگ تبدیل میشوند. باشندگان میگویند هر ساله دهها حادثه ترافیکی در این مسیرها رخ میدهد که شماری از آنها به مرگ زنان، کودکان و بیماران انجامیده است.
جادۀ ولسوالی ارگو در چند کیلومتری شهر فیض آباد بدخشان، این ولسوالی و ولسوالیهای درایم و تشکان را به فیضآباد و حتی به ولایتهای شمال شرقی و مرکز افغانستان وصل میکند.
این جاده حتی به سرک حقلوی معروف است. اما جادۀ ارگو به دلیل خرابی بیش از حد، کم عرض و دشوارگذر بودن، مشکلات زیادی را برای مردم محل و بازرگانان که از این مسیر رفت و آمد میکنند، ایجاد کرده است.
صفیالله، یکی از باشندگان ولسوالی ارگو به خبرنگار آژانس صدایپامیر میگوید، جادۀ این ولسوالی به دلیل خرابی شدید و عدم اسفالت، در فصل زمستان هر از گاهی بسته میشود و در فصلهای دیگر نیز بخاطر کم عرض بودن و خامه بودن سبب رویدادهای ترافیکی میشود: «سرکی که از دروازۀ دولتی تا شهر وحدت، مرکز ولسوالی ارگو که ۸ کیلومتر راه است، در ادامه ولسوالی درایم است، ولسوالی تشکان است، ولسوالی ارگو پرنفوسترین ولسوالی در بدخشان است، ۲۲۰ قریه دارد، سرک این ولسوالی سالهای متمادی است که خراب باقی مانده است، چندین بار در زمان جمهوریت پیشنهاد ساختاش شد، اما مشکلاتی که میان برخی وکیلهای پارلمان بود باقی ماند، همه روزه مردم در مشکل است، موترهای کلان و خورد چپه میشوند.»
یکی از رانندگان محلی در گفتوگو با خبرنگار محلی ما میگوید: «این راهها سرک نیست، میدان امتحان مرگ است. با کوچکترین بیتوجهی یا یک لغزش کوچک موتر کافیست تا خانوادهای داغدار شود.»
نبود سرک معیاری باعث شده است انتقال بیماران به شفاخانههای فیضآباد با تأخیر جدی و خطر مرگ همراه باشد. باشندگان ارگو میگویند موارد زیادی وجود داشته که بیماران، بهویژه زنان باردار و کودکان، به دلیل خرابی راه و واژگونشدن وسایط نقلیه، پیش از رسیدن به مراکز درمانی جان باختهاند.
در ولسوالی درایم نیز وضعیت مشابه است. عبدالحی، باشنده محلی درایم به خبرنگار آژانس صدای پامیر میگوید: «بند شدن راهها در زمستان و خرابی سرکها ما را با مشکلات زیادی مواجه میسازد. من چند عضو خانوادهام، بهشمول همسرم را در این حوادث از دست دادهام. من این رویداد دلخراش را فراموش نمیکنم. این اولین رویداد دلخراش زندگی من نبود. ما سالها است که در اثر خرابی سرک، عزیزان خود را از دست میدهیم.»
به گفته مردم، نبود سرک معیاری نهتنها باعث افزایش سوانح ترافیکی شده، بلکه روند آموزش و اقتصاد محلی را نیز فلج کرده است. شاگردان مکاتب در فصل زمستان و بارندگی قادر به رفتوآمد نیستند و کشاورزان و تاجران بهدلیل خطرات راه، از انتقال محصولات خود باز میمانند.
نبود مراکز صحی مجهز، کمبود برق دایمی و فقدان مکاتب معیاری در کنار جادههای ناامن، زندگی مردم این دو ولسوالی را به یک چالش روزمره برای بقا تبدیل کرده است؛ چالشی که به گفته باشندگان، سالهاست نادیده گرفته شده است.
حبیب الرحمان یکی دیگر از باشندگان ولسوالی درایم و از دانشجویان دانشگاه بدخشان میگوید: «هر سال بهخاطر برفباری، راههای ولسوالی ما بند میشود و ما برای کمک در مواقع لزوم، با مشکلات زیادی روبهرو هستیم. در زمستان مشکلات ما بیشتر میشود؛ اما در فصلهای دیگر هم، خرابی جاده باعث افزایش حوادث ترافیکی میشود.»
این باشندگان همچنین میگویند که بسته بودن راهها در بالا رفتن قیمت مواد خوراکی اثرگذار است و باید نهادهای امدادرسان و مسؤولان مربوط هم برای پاسخدهی به حالات اضطرار در این مناطق، تدابیری اتخاذ کنند.
باشندگان ارگو و درایم از مقامهای محلی ولایت بدخشان، بهویژه والی بدخشان مولوی محمد اسماعیل غزنوی و معاون وی مولوی جمالالدین حقجو، میخواهند که بهگونه عاجل به وضعیت جادههای این دو ولسوالی رسیدگی شود. آنان تأکید میکنند که ساخت یک سرک معیاری، تنها پروژه عمرانی نیست، بلکه اقدامی برای نجات جان انسانهاست.
در نهایت یکی از باشندگان میگوید: «ما چیزی اضافه نمیخواهیم؛ فقط راهی میخواهیم که ما را نکشد.»
