جوانان افغانستانی در ماهدشت کرج شب شهادت حضرت زهرا(س) عزاداری کردند
یونیسف از سوء تغذیه حاد ۳.۷ میلیون کودک در افغانستان هشدار داد
افغانستان و روسیه ۱۵ تفاهم نامه اقتصادی به ارزش ۱۰۳ میلیون دالر امضا کردند
ریچارد بنت در کانادا درباره محدودیت رسانهها و حقوق زنان در افغانستان گفتوگو کرد
ملا حسن آخوند و معاون صدراعظم روسیه درباره گسترش همکاری های اقتصادی گفتوگو کردند
سفیر افغانستان در سویس: میراث تمدنی کشور بر خرد و دانش استوار است
سازمان ملل: بیش از شش میلیون مهاجر از سال ۲۰۲۳ به افغانستان بازگشتهاند
گزارش ها از بازگشت حبیبالرحمان پدرام به افغانستان و دیدار او با مقام های طالبان
اوچا: خشکسالی و کمبود آب معیشت میلیونها تن در افغانستان را تهدید میکند
معاون نخست وزیر روسیه در رأس هیئتی بلند پایه وارد کابل شد
ملا برادر از شرکتهای روسی برای سرمایه گذاری در معادن و زیر ساختهای افغانستان دعوت کرد
سفیر ایران در افغانستان بر گسترش همکاریهای تجاری و صحی دو کشور تأکید کرد
جزئیات تازه از کشته شدن افراد غیرمسلح در عملیات نیروهای ویژه بریتانیا در افغانستان منتشر شد
رئیس جمهور قرغیزستان خواستار همکاری منطقهای برای مقابله با تهدیدهای ناشی از افغانستان شد
معاون پیشین سفارت آمریکا در کابل: واشنگتن تمایل به پشتیبانی از مخالفان طالبان ندارد
روزنامه فایننشل تایمز در گزارشی هشدار داده است که افزایش تنشها میان افغانستان و پاکستان میتواند به یک درگیری گستردهتر در منطقه منجر شود و جامعه جهانی باید هرچه سریعتر تعامل دیپلوماتیک و سیاسی خود با افغانستان را از سر بگیرد.
افغانستان امروز در بحران و رنج غرق است. مردم با ناامنی، فقر، محرومیت از تحصیل و کار و مهاجرتهای خطرناک دستوپنجه نرم میکنند، اما جهان اغلب سکوت کرده و به منافع خود فکر میکند. این مقاله شرایط سخت مردم، بیتفاوتی جهانی و راههای ممکن برای رهایی از این بحران را بررسی میکند.
این مقاله با هدف بررسی سیاست ایران در قبال طالبان نوشته شده است؛ تهران با ترکیبی هوشمندانه از ابزارهای اقتصادی، امنیتی و سیاسی، تلاش میکند طالبان را مهار و اهلی کند تا منافع امنیتی و اقتصادی خود را در مرز شرقی و همچنین در منطقه حفظ کند. اما سوال کلیدی اینجاست: آیا این سیاست صرفاً یک تاکتیک موقت برای مدیریت بحران افغانستان است یا بخشی از استراتژی بلندمدت ایران برای شکلدهی به قدرت طالبان و کنترل منطقه؟ پاسخ به این پرسش را در متن مقاله مطالعه بفرمایید.
جمهوری اسلامی ایران در نشست شورای امنیت نسبت به پیامدهای ادامه حکومت تکساخت طالبان هشدار داد و اعلام کرد که بحران سیاسی، سقوط حقوق بشر و گسترش تروریسم در افغانستان نهتنها این کشور، بلکه کل منطقه را در معرض بیثباتی شدید قرار داده است. همزمان نمایندگان افغانستان، پاکستان، هند و سازمان ملل از افزایش تهدیدات امنیتی، نقض حقوق بشر و خطر یک فاجعه انسانی گسترده پرده برداشتند.
سفیر روسیه در سازمان ملل متحد در نشست شورای امنیت خواستار ایجاد یک حکومت همهشمول در افغانستان شد و تأکید کرد که تضمین مشارکت واقعی اقوام و گروههای مختلف و رعایت حقوق اساسی مردم، تنها مسیر دستیابی به ثبات پایدار است. این موضعگیری در حالی مطرح میشود که روسیه نخستین کشوری است که طالبان را به رسمیت شناخته است.
نشست منطقهای تهران که ماه آینده با حضور ایران، پاکستان، طالبان افغانستان، روسیه و چین برگزار میشود، نقطه عطفی در دیپلماسی امنیتی جنوب و مرکز آسیا محسوب میشود. این نشست، ایران را از نقش تماشاگر به بازیگر فعال و میانجیگر اصلی بحران افغانستان تبدیل کرده و راهکارهای جمعی برای کاهش تنش میان اسلامآباد و طالبان و تقویت ثبات منطقهای را در دستور کار قرار میدهد. حضور روسیه و چین و غیبت آمریکا، نشاندهنده شکلگیری یک بلوک امنیتی جدید است و پیام روشنی به هند و واشنگتن ارسال میکند؛ مدیریت بحران افغانستان دیگر صرفاً در دست غرب نیست و تهران نقش تعیینکنندهای در ایجاد ثبات و همگرایی منطقهای ایفا میکند.
اشرفغنی احمدزی، رئیسجمهوری پیشین افغانستان، در صفحه رسمی خود در شبکه اجتماعی ایکس اعلام کرد که کشورش در یک مقطع تاریخی حساس قرار دارد و عبور از بحرانهای کنونی نیازمند اجماع ملی، بازتعریف منافع ملی و گفتگوی فراگیر است. او تاکید کرد که در صورت خواست مردم، آماده ایفای نقش برای خروج افغانستان از بحران است.
شکاف فزاینده میان طالبان و پاکستان، فرصتی تازه برای ایران و روسیه فراهم کرده است تا نفوذ اسلامآباد در افغانستان را جبران کنند. تهران با هدف تثبیت ثبات مرزهای شرقی و مقابله با داعش خراسان، و مسکو با رویکرد دیپلماسی آرام و امنیتمحور، در تلاشند تأثیرگذاری منطقهای خود را افزایش دهند؛ موضوعی که میتواند توازن قدرت در شرق را تغییر دهد و معادلات ژئوپولیتیکی افغانستان را دگرگون کند.
سفر تازه زلمی خلیلزاد به کابل را نمیتوان اقدامی شخصی یا انساندوستانه دانست؛ بلکه بخشی از تلاش پنهان برای احیای پروژه سیاسی دوحه و بازتعریف طالبان در معادلات جدید قدرت است. خلیلزاد میکوشد با ترمیم چهره طالبان و پیوند دادن دوباره آنها با غرب، شکست گذشته خود را در قالب «مدیریت بحران» بازنویسی کند؛ تلاشی که از نگاه تحلیلگران، میتواند افغانستان را وارد مرحلهای تازه از وابستگی نرم کند.
افغانستان در پنج دهه اخیر، به صحنهای از رقابت قدرتهای جهانی و منطقهای بدل شده است؛ کشوری که میتوانست بستر شکوفایی فرهنگ و تمدن باشد، اما در دام سیاستهای نیابتی و تروریستپروری گرفتار آمده است. از کودتای داوود خان تا بازگشت طالبان، تاریخ معاصر افغانستان روایت چرخهای تکراری از مداخله، خشونت و خیانت است که هنوز پایانی برای آن متصور نیست.