وزارت عدلیه طالبان شماری از وکلای گذر و بزرگان هزاره را در غرب کابل بازداشت کرد
سیره فاطمی؛ الگویی زنده برای زندگی نسل امروز
مقام اسرائیلی از افزایش روحیه و سخت تر شدن مواضع ایران خبر داد
دومین سوگواره شب شعر فاطمی با حضور شاعران بینالمللی در مشهد برگزار میشود
کار ساخت چهار پل هوایی موتررو در کابل جریان دارد
سنگ های قیمتی و نیمه قیمتی نورستان به ارزش بیش از ۲۸ میلیون افغانی به فروش رسید
دختران ورزشکار افغانستان در مسابقات کیک بوکسینگ ایران ۱۵ مدال کسب کردند
افغانستان در نیمه نهایی المپیک جوانان به مصاف پرتغال میرود
پاکستان هنوز درباره دعوت از افغانستان به نشست اکو تصمیم نگرفته است
اوچا از گسترش گرسنگی و افزایش خطرات انسانی در افغانستان هشدار داد
مهلت یک ماهه مهاجرین افغانستانی برای تکمیل مدارک و جلوگیری از منع خدمات
دیدار عبدالسلام حنفی و نماینده ویژه سازمان ملل بر گسترش همکاریها با افغانستان تأکید کردند
کمیسیون اقتصادی طالبان پالیسی سرمایه گذاری خارجی را تصویب کرد
سه گروه از شهروندان افغانستان از دریافت پاسپورت محروم شدند
روسیه از انهدام ۵۰ پهپاد اوکراینی در مناطق مختلف این کشور خبر داد
ترویج سیره حضرت فاطمه زهرا (سلاماللهعلیها) در فضای رسانهای امروز، زمانی میتواند اثرگذار باشد که از چارچوب برنامههای مناسبتی و بیان فضائل تاریخی فراتر برود و به زندگی واقعی مردم راه پیدا کند. هر سال در ایام فاطمیه، حجم زیادی از محتوا درباره شخصیت، جایگاه و مظلومیت حضرت زهرا (س) تولید و منتشر میشود.
دور سوم مذاکرات طالبان و پاکستان در استانبول، نه آغاز صلح، بلکه ادامهی بازی چندلایهی اسلامآباد برای کنترل بحرانهای امنیتی منطقه است. در حالیکه اسلامآباد از طالبان میخواهد گروه «تیتیپی» را مهار کند، کابل از درگیری با همپیمانان ایدئولوژیک خود سر باز میزند؛ شکافی که هر گفتوگو را به بنبست میکشاند و استانبول را به صحنهی تازهای از رقابت، فشار و معامله بدل کرده است.
تنش تازه میان طالبان و پاکستان بار دیگر پرسش دیرینهای را زنده کرده است: آیا طالبان هنوز ابزار سیاست خارجی اسلامآبادند یا به تهدیدی علیه آن کشور تبدیل شدهاند؟ اظهارات اخیر وزیر دفاع پاکستان مبنی بر بازگرداندن طالبان به غارهای تورهبوره، نشانهای از تغییر در سیاست «جهاد نیابتی» اسلامآباد است؛ سیاستی که چهار دهه سرنوشت امنیتی منطقه را رقم زده است.
سفر تازه زلمی خلیلزاد به کابل را نمیتوان اقدامی شخصی یا انساندوستانه دانست؛ بلکه بخشی از تلاش پنهان برای احیای پروژه سیاسی دوحه و بازتعریف طالبان در معادلات جدید قدرت است. خلیلزاد میکوشد با ترمیم چهره طالبان و پیوند دادن دوباره آنها با غرب، شکست گذشته خود را در قالب «مدیریت بحران» بازنویسی کند؛ تلاشی که از نگاه تحلیلگران، میتواند افغانستان را وارد مرحلهای تازه از وابستگی نرم کند.
در سایه سکوت رسانهای و پیچیدگیهای دیپلماسی منطقهای، اسلامآباد وارد مرحلهای تازه از مهندسی امنیتی شده است؛ مرحلهای که با انتقال بیسروصدای جنگجویان تحریک طالبان پاکستانی (TTP) به خاک افغانستان همراه است. این معامله پنهان، نهتنها معادلات امنیتی مرزی را دگرگون میکند، بلکه پرسشهای تازهای درباره اهداف راهبردی پاکستان در قبال افغانستان و گروههای شبهنظامی مطرح میسازد.
منابع معتبر در کابل و اسلامآباد از توافق محرمانهای میان طالبان افغانستان و دولت پاکستان خبر میدهند که بر اساس آن، صدها جنگجوی تحریک طالبان پاکستانی (TTP) از مناطق مرزی وزیرستان و خیبر به ولایتهای شمالی افغانستان منتقل شدهاند. گفته میشود این روند با حمایت مالی و سیاسی چند کشور عربی انجام گرفته است.
منابع محلی در بدخشان تأیید میکنند که مقبره «دیوانشاه»، شاعر نامدار اسماعیلی در روستای خلخان ولسوالی زیباک، شامگاه سهشنبه (۲۹ میزان) از سوی افراد ناشناس به آتش کشیده شده است. این دومین بار در یکسال گذشته است که این مقبره تاریخی هدف تخریب قرار میگیرد.
کنفرانس بهاصطلاح صلح ترامپ در شرمالشیخ، تکرار صحنهای تاریخی از تقابل فرعون و موسی بود؛ نشستی که بهجای صلح، هدفش مشروعیتبخشی به جنایتهای صهیونیسم و خلع سلاح مقاومت فلسطین بود. این مقاله با نگاهی سیاسی و تاریخی، نشان میدهد چگونه «طرح فریب ترامپ» به بیداری امت اسلامی و تقویت جبههی مقاومت انجامید و غزه را به نماد ایمان، اراده و آگاهی در برابر طاغوتهای زمان بدل کرد.
افغانستان در پنج دهه اخیر، به صحنهای از رقابت قدرتهای جهانی و منطقهای بدل شده است؛ کشوری که میتوانست بستر شکوفایی فرهنگ و تمدن باشد، اما در دام سیاستهای نیابتی و تروریستپروری گرفتار آمده است. از کودتای داوود خان تا بازگشت طالبان، تاریخ معاصر افغانستان روایت چرخهای تکراری از مداخله، خشونت و خیانت است که هنوز پایانی برای آن متصور نیست.
بیستوپنجم سپتامبر، نقطهای تاریک در تاریخ افغانستان است؛ روزی که یادآور یکی از خونبارترین فصلهای این سرزمین، یعنی آغاز قتلعام سیستماتیک هزارهها بهدست عبدالرحمن، حاکم مستبد افغانستان در سال ۱۸۹۱ میلادی است. مردم بیگناه هزاره بهطرزی وحشیانه قتلعام شدند؛ زنان و کودکان به بردگی گرفته شدند و اموال و زمینهایشان مصادره گردید. این یورش چنان بیرحمانه بود که بخش بزرگی از جمعیت هزاره نابود یا به بردگی کشیده شد و بازماندگان برای نجات جان خود، ناچار به ترک دیار شدند.
واشنگتن، که کمتر از سه سال پیش با شتاب میدانهای اصلی را ترک کرد، امروز نگاه حسرتآمیزی به عملکرد طالبان، مانورها با سلاح و تانکهای آمریکایی و تعامل با رقبای واشنگتن و همچنین رویکرد تهاجمی به سمت بگرام دارد. اعلام آمادگی برای بازپسگیری بزرگترین پایگاه هوایی خود در افغانستان، تنها یک ادعای ساده نیست؛ این یک پیام استراتژیک برای تمام بازیگران منطقه، بهویژه طالبان و چین است. این حرکت میتواند نشانهای از تغییر تاکتیک از انزوا به درگیری محدود، یا ابزاری برای اعمال فشار و چانهزنی در یک معامله بزرگتر باشد.
شمال برای بقای سیاسی طالبان مهم تر از جنوب است، چون جنوب زادگاه سنتی طالبان است و پشتوانه اجتماعی و قبیله ای طالبان در ولایتهایی مثل قندهار و هلمند از قبل تضمین شده است، اما شمال جایی است که مشروعیت ملی طالبان تعیین میشود. اگر طالبان نتوانند شمال را مهار کنند، بقای سیاسیشان همواره ناقص خواهد بود.
با وجود آنکه ولایت بدخشان از معادن طلا و منابع طبیعی غنی برخوردار است، هزاران جوان این ولایت به دلیل نبود فرصتهای شغلی و اقتصادی، ناچار به فکر مهاجرت به کشورهای خارجی شدهاند.
این مقاله با بررسی مبانی قرآنی، شواهد تاریخی و تحولات معاصر، به تحلیل پیامدهای خیانتها بر وحدت امت و سرنوشت فلسطین پرداخته و بر ضرورت بیداری امت اسلامی تأکید مینماید.
۲۸ اسد ۱۴۰۴، استقلال افغانستان تحت حاکمیت طالبان با روایت ایدئولوژیک و نادیده گرفتن نقش امانالله خان جشن گرفته شد. اظهارات طالبان، از جمله تشبیه جامعه به «جسد اسلامی»، با نقض حقوق بشر و تحریف تاریخ نقد شده است. این سیاستها با چالشهای اقتصادی و انزوای بینالمللی، استقلال واقعی را تضعیف کردهاند.
چهارمین سالگرد تسلط طالبان نه تنها جشن پیروزی برای این گروه، بلکه یادآور چالشهای عمیق سیاسی، اجتماعی و امنیتی در افغانستان است. در حالی که طالبان ادعای ایجاد امنیت و ثبات دارند، واقعیتهای میدانی، از جمله سرکوب زنان، بحران انسانی و تهدیدات تروریستی، نشاندهنده شکاف عمیق بین ادعاها و عملکرد آنهاست.
در دو مقاله قبل در مورد جایگاه و منزلت زن به صورت اجمالی از منظر آیات کلام وحی بیان شد اما در این مقاله به برخی از مبانی قرآنی و روایی منزلت زن اشاره میشود.
هیچ دردی برای یک مسلمان مؤمن، سوزناکتر از فاجعهای نیست که امروز در غزه جریان دارد. ضجّهی کودکان، اشکهای مادران، و فریادهای خاموش مردانی که در تاریکی زندانهای صهیونیستی مورد شکنجه و تجاوز قرار میگیرند، صدای مظلومیتی است که وجدان هر مسلمان بیدار را میلرزاند. این رنج، نهتنها مرزهای جغرافیایی را درنوردیده، بلکه در قلب تاریخ حک شده است. اما غزه، صرفاً یک تراژدی انسانی نیست؛ غزه سنگ محک ایمان، غیرت، و انسانیت امت اسلامی در این عصر تاریک است.
در ولایت بدخشان، قالیبافی به یکی از گزینههای شغلی برای زنان و دختران تبدیل شده که روزنهای از امید را برای بهتر شدن وضعیت معیشت در دل آنها گشوده است.
خبرنگار محلی آژانس صدایپامیر در بدخشان میگوید که طالبان در ماههای اخیر بازداشتهای گستردهای را علیه جوانان محلی در این ولایت راهاندازی کردهاند.
این نوشتار، نامهایست سرگشاده با موضوعی تحلیلی، اعتراضی و حقوقی در محکومیت سیاست تبعیض، کوچ اجباری و پاکسازی سیستماتیک قومی توسط رژیم طالبان، در شمال افغانستان. این نامه، فقط یک اعتراض نیست. سوگنامهای است برای خانههای سوخته، زمینهای غصبشده، زبانهای خاموش، و فرزندان گمشدهی یک ملت چندرنگ و پرغرور. امید است تا با خواندن این نوشتار وجدان خفتهی جهانی بیدار گردد.
بازداشت روزافزون زنان و دختران در کابل، پس از بازگشت طالبان به قدرت، نه تنها یک بحران امنیتی و حقوق بشری است، بلکه بخشی از یک سیاست سازمانیافته برای بازتعریف نظم اجتماعی مبتنی بر سلطه مردسالارانه و حذف زنان از عرصه عمومی میباشد. در این مقاله تلاش میشود با بهرهگیری از گزارشهای خبری و تحلیلهای اجتماعی و ایدئولوژیک، ابعاد گوناگون این پدیده را بررسی کند.
حزب جمعیت اسلامی همواره در تعامل یا تقابل با همه جریان های فکری مختلف، از جمله گرایشهای چپ و سکولار، قرار داشته است. در این متن، تلاش میشود تا با بازخوانی فعالیت میدانی و تحلیل ایدئولوژیک جمعیت اسلامی، نسبت آن با «سایه های راست و چپ» بررسی گردد.