محقق: مخالفان طالبان خواهان مقام در حکومت این گروه نیستند
متقی خواستار گسترش خدمات بهداشتی بنیاد آقاخان در افغانستان شد
طالبان بار دیگر خواستار واگذاری کرسی افغانستان در سازمان ملل شد
اعتراف حقانی به نارضایتی مردم، نیرنگ سیاسی و ترک در دیوار قدرت طالبان
بیانیه چهارمادهای منسوب به رهبران چین، روسیه و امریکا منتشر شد
ذبیحالله مجاهد نگرانی سازمان ملل درباره افزایش توان داعش خراسان را رد کرد
علیرضا بیرانوند مرد سال فوتبال آسیا در سال ۲۰۲۶ شد
ادعای مضحک وزیر تحصیلات طالبان: حمایت از هبتالله به معنای حمایت از خداوند است
مؤسسه مطالعات استراتژیک اسلامآباد نشست ویژهای درباره افغانستان برگزار میکند
نماینده دموکرات آمریکا سیاست اخراج متحدان افغان را شرم آور خواند
صلح پایدار در افغانستان به مشارکت مردم و ایجاد نظام فراگیر نیاز دارد
افغانستان و اوزبیکستان برای افزایش انتقالات ریلی توافق کردند
هبتالله آخندزاده با مقامهای ارشد طالبان در ارگ کابل دیدار کرد
سفیر افغانستان در سوئیس: طالبان کشور را به یکی از تاریک ترین دورههای تاریخ بردهاند
قزاقستان خواستار اقدام هماهنگ جهانی برای مقابله با تهدیدهای امنیتی افغانستان شد
اعتراف صریح سراج الدین حقانی به نارضایتی گسترده مردم از سیاست های رهبر طالبان، پرده از شکاف عمیق در ساختار قدرت این گروه و ناتوانی آنان در اداره کشور برداشت. مهدی حسینی، کارشناس مسائل سیاسی، در این نوشتار معتقد است که سخنان اخیر وزیر داخله طالبان نه از سر دلسوزی برای شهروندان افغانستان، بلکه یک بازی پیچیده و اهرم فشار برای سهم خواهی بیشتر در برابر حلقه بسته قندهار است.
تغییر همزمان والی و فرمانده پولیس طالبان در بدخشان، آن هم پس از درگیریهای اخیر و ماجرای جمعهخان فاتح، پرسشهایی درباره وضعیت واقعی این ولایت ایجاد کرده است؛ تصمیمی که میتواند نشانه تلاش رهبری طالبان برای بازگرداندن کنترل بیشتر بر بدخشان باشد، اما تغییر افراد بهتنهایی مشکلات عمیق این ولایت را حل نخواهد کرد.
الگوی حکمرانی امام خامنه ای را میتوان بر پایه چهار مؤلفه اصلی بررسی کرد: پیوند سیاست با معنویت، غایت مندی در تصمیم گیری، فرزانگی و حکمت سیاسی، و واقعبینی همراه با آینده نگری. در این نگاه، قدرت سیاسی وسیلهای برای تحقق اهداف و ارزشهای کلان است و تصمیمگیری سیاسی با شناخت شرایط موجود، سنجش پیامدها و توجه به تحولات آینده انجام می شود. این چهار مؤلفه در کنار یکدیگر، چارچوبی برای فهم مبانی فکری و شیوه سیاست ورزی ایشان ارائه می کند.
عملیات طالبان علیه حسیب پنجشیری، مشهور به حسیب قوای مرکز، بار دیگر وجود جبهات مسلح مخالف این گروه را به بحث اصلی افغانستان برگردانده است؛ جبهاتی که طالبان سالهاست تلاش می کنند توان و دامنه فعالیت آنها را انکار یا کوچک جلوه دهند. حالا این پرسش مطرح است که اگر مقاومت در افغانستان وجود ندارد، چرا فرماندهان آن همچنان در عملیاتهای امنیتی طالبان هدف قرار میگیرند؟
فروپاشی موقت کنترل ولسوالی یفتل، درگیریهای زیباک، اختلاف آشکار با والی طالبان در بدخشان، و اکنون حمله بر خانهی شخصیاش؛ فصیحالدین فطرت، لوی درستیز اردوی امارت اسلامی، در هفتههای اخیر با انبوهی از بحرانها در زادگاه خود روبهرو شده که برخی آن را نشانهی افول جایگاه او در ساختار قدرت طالبان میدانند و برخی دیگر آن را آزمونی برای اثبات ناگزیربودنش میخوانند.
جام جهانی ۲۰۲۶ که به میزبانی مشترک ایالات متحده، کانادا و مکزیک برگزار شد، بیش از آنکه یک رویداد صرفاً ورزشی باشد، به عرصهای برای نمایش تقابلهای سیاسی و بهرهبرداری قدرتهای بزرگ تبدیل گردید. این مقاله با رویکردی انتقادی به بررسی مهمترین رویدادهای این دوره از مسابقات میپردازد: اعطای جایزه صلح فیفا به دونالد ترامپ، لغو کارت قرمز بازیکن تیم آمریکا، محدودیتهای اعمالشده بر تیم ملی ایران، و تبدیل فینال آرژانتین و اسپانیا به نمادی از مناقشه فلسطین و اسرائیل. یافتهها نشان میدهد که فیفا تحت ریاست جانی اینفانتینو، بیطرفی سیاسی مندرج در اساسنامه خود را نقض کرده و به ابزاری در خدمت دستورکار سیاسی رئیسجمهور ایالات متحده تبدیل شده است. واکنشهای گسترده نهادهای حقوق بشری، اعضای پارلمان اروپا و فدراسیونهای ملی، ضرورت بازنگری در ساختار حکمرانی فیفا و احیای اصول بیطرفی و شفافیت را آشکار میسازد.
نامهای محرمانه از خزان ۱۳۷۶، که به امضای شماری از استادان دانشگاه و فعالان سیاسی بدخشان خطاب به استاد برهانالدین ربانی نوشته شده بود، تصویری متفاوت از نگرانی نخبگان آن روزگار نسبت به عملکرد جمعیت اسلامی ارائه میدهد. نویسنده با بازخوانی این نامه و پاسخ کوتاه استاد ربانی، استدلال میکند که ریشههای ناکامی حکومتداری ایدیولوژیک در افغانستان، سالها پیش از ظهور طالبان نیز در تجربهٔ جمعیت اسلامی قابل مشاهده بوده است.
مرگ نوحیالله ناجی بیگزاد، فعال جوان جمعیت اسلامی افغانستان، بهانهای شده است تا نویسنده با نگاهی انتقادی، عملکرد رهبری حزب جمعیت اسلامی را در قبال نسل جوان، سرمایههای انسانی و مدیریت تشکیلاتی مورد واکاوی قرار دهد؛ نقدی که فراتر از یک حادثه، به مسئولیت سیاسی و اخلاقی رهبران حزب جمعیت اسلامی میپردازد.
مراسم تشییع شهید آیتالله سید علی خامنهای، افزون بر آنکه وداعی با یکی از اثرگذارترین رهبران تاریخ معاصر ایران بود، به صحنهای از بازتاب جایگاه منطقهای و بینالمللی ایشان نیز تبدیل شد. حضور گسترده مردم و هیئتهای خارجی در این مراسم، نشان داد که پایان دوران رهبری ایشان، تنها یک رویداد داخلی نیست، بلکه نقطه عطفی در تاریخ سیاسی ایران و تحولات منطقه به شمار میرود.
آیین تشییع رهبر شهید انقلاب اسلامی، تنها بدرقهٔ پیکر یک شخصیت سیاسی نیست؛ روایتی است از پیوند ایمان، حافظهٔ تاریخی و هویت یک ملت. این نوشتار، با زبانی ادبی و حماسی، میکوشد شکوه وداعی را به تصویر بکشد که در آن، خاک مأمن جسم میشود، اما نام، اندیشه و آرمان در گسترهٔ تاریخ و وجدان ملتها به حیات خود ادامه میدهد.
برنامه هستهای ایران سالهاست یکی از مهمترین محورهای تقابل تهران و غرب بوده است، اما این پرسش همچنان مطرح است که آیا نگرانی امریکا صرفاً به احتمال دستیابی ایران به سلاح هستهای محدود میشود؟ این یادداشت با نگاهی تحلیلی استدلال میکند که از دید برخی تحلیلگران، دغدغه اصلی غرب فراتر از یک بمب اتمی بوده و به پیامدهای ژئوپلیتیکی، بازدارندگی و جایگاه منطقهای ایران بازمیگردد.
نویسنده این مقاله در پانزدهمین بخش از مجموعه «ادبیات علیه استکبار» با تکیه بر شاهنامه فردوسی، آزادیخواهی، عدالتطلبی و مبارزه با ظلم را از بنیادیترین عناصر هویت ایرانی و اسلامی میداند و استدلال میکند که اندیشه مقاومت در برابر بیداد، از ایران باستان تا فرهنگ تشیع امتداد یافته است. این نوشتار ضمن بررسی پیوند دیانت و سیاست در اندیشه فردوسی، به تحولات معاصر منطقه، رویارویی ایران و غرب، مسئله فلسطین و وضعیت کنونی افغانستان نیز پرداخته و مقاومت در برابر استبداد و استکبار را ضرورتی تاریخی و فرهنگی معرفی میکند.
بازداشت شماری از زنان در منطقه جبرئیل هرات از سوی طالبان و اعتراضهای گسترده مردمی در پی آن، بار دیگر نگرانیها درباره افزایش محدودیتها و نقض حقوق زنان در افغانستان را برانگیخته است. این رویداد در حالی رخ میدهد که سیاستهای سختگیرانه طالبان علیه زنان، از محرومیت از آموزش و اشتغال گرفته تا محدودیت در حضور اجتماعی، همچنان با واکنشهای داخلی و بینالمللی روبهرو است.
در حالی که فراخوانهای تازه برای اعتراضات سرتاسری علیه سیاستهای طالبان در قبال زنان در فضای مجازی منتشر شده، بحث جدی در جامعه افغانستان شکل گرفته است که آیا این نوع دعوتها بدون رهبری مشخص و برنامه روشن، به تحقق عدالت کمک میکند یا تنها جان شهروندان را در معرض خطر قرار میدهد؟ این مقاله به بررسی مرز میان حق اعتراض و مسئولیتپذیری در شرایط پرچالش افغانستان میپردازد.
حملات هوایی اخیر پاکستان به ولایتهای کنر، خوست و پکتیکا بار دیگر نشان داد که تداوم رویکردهای نظامی نهتنها به تأمین امنیت منجر نمیشود، بلکه مردم افغانستان و پاکستان را به قربانیان اصلی چرخه خشونت تبدیل میکند؛ چرخهای که به جای ثبات و آرامش، بر دامنه بیاعتمادی، تلفات غیرنظامیان و بحرانهای منطقهای میافزاید.
جنگ ایران و اسرائیل دیگر یک رویارویی محدود نظامی نیست؛ نبردی است که از آسمان تلآویو تا آبراههای هرمز و بابالمندب امتداد یافته و معادلات امنیتی خاورمیانه را دگرگون ساخته است. در میانه آتش موشکها، تهدید کشتیرانی و رقابت قدرتهای منطقهای و جهانی، این پرسش بیش از هر زمان دیگری مطرح است که سرنوشت موازنه قدرت در منطقه به کدام سو خواهد رفت.
در حالی که مهاجران افغانستانی طی چهار دهه گذشته بخشی از نیروی کار و زندگی اجتماعی ایران بودهاند، اجرای سیاستهای جدید از جمله الزام به پرداخت هزینههای سنگین بیمه سلامت، بار دیگر پرسشهایی جدی درباره جایگاه حقوقی و اجتماعی این جامعه مهاجر مطرح کرده است؛ جامعهای که بسیاری از اعضای آن پس از سالها زندگی، کار و مشارکت در ایران، همچنان با احساس بلاتکلیفی و ناامنی نسبت به آینده خود مواجهاند.
صدمین روز فقدان آیتالله سید علی خامنهای، فرصتی برای بازخوانی بخشی از تاریخ معاصر ایران و تأمل در میراث سیاسی، فکری و اجتماعی شخصیتی است که بیش از سه دهه در رأس رهبری جمهوری اسلامی ایران قرار داشت. این یادداشت با نگاهی روایی و تاریخی، ضمن پاسداشت یاد و نام وی، به جایگاه او در تحولات ایران، منطقه و حافظه جمعی نسلهای امروز و آینده میپردازد.
آیا قدرت نظامی میتواند جهان را به ثبات برساند یا تنها بحرانهای تازه میآفریند؟ این مقاله با نگاهی انتقادی به تقابل ایران، امریکا و اسرائیل، تلاش میکند نشان دهد که عصر سلطه صرف نظامی رو به پایان است و جهان امروز بیش از هر زمان دیگر بهسوی نظمی چندقطبی، رقابتهای پیچیده ژئوپولیتیک و فرسایش اقتدار قدرتهای بزرگ حرکت میکند.
در حالی که ایران پاسخ رسمی خود را به طرح امریکا ارائه کرده و واشنگتن آن را «غیرقابل قبول» خوانده است، نشانهها حاکی از ادامه بنبست سیاسی و ورود منطقه به مرحلهای از «بازدارندگی عصبی» است؛ وضعیتی که در آن همه طرفها از جنگ گسترده هراس دارند، اما همزمان بر نمایش قدرت و افزایش فشار تأکید میکنند.
چرا برای پنجشیر زندان ساخته میشود، اما برای قندهار شفاخانه؟ این پرسشی است که فراتر از یک تصمیم عمرانی، ذهنیت سیاسی طالبان و نوع نگاه این گروه به قدرت، امنیت و آینده افغانستان را آشکار میکند.
دستور تازه طالبان برای حذف واژه «ملی» از نهادهای دولتی افغانستان، واکنشهای گستردهای را در میان شهروندان، فعالان و نخبگان برانگیخته است؛ اقدامی که بسیاری آن را نه یک تغییر اداری، بلکه بخشی از پروژه ایدئولوژیک طالبان برای تضعیف هویت ملی، حذف مفهوم ملت از ساختار دولت و جایگزینی آن با هویت فرقهای و امارتی میدانند.
در حالی که تنش میان ایران و امریکا وارد مرحله تازهای شده، نشانهها حاکی از آن است که جنگ نه پایان یافته و نه به صلح واقعی رسیده است؛ بلکه دو طرف وارد یک رقابت فرسایشی و مدیریتشده شدهاند که در آن فشار نظامی و مذاکره بهصورت همزمان برای حفظ توازن و گرفتن امتیاز ادامه دارد.