محقق: مخالفان طالبان خواهان مقام در حکومت این گروه نیستند
متقی خواستار گسترش خدمات بهداشتی بنیاد آقاخان در افغانستان شد
طالبان بار دیگر خواستار واگذاری کرسی افغانستان در سازمان ملل شد
اعتراف حقانی به نارضایتی مردم، نیرنگ سیاسی و ترک در دیوار قدرت طالبان
بیانیه چهارمادهای منسوب به رهبران چین، روسیه و امریکا منتشر شد
ذبیحالله مجاهد نگرانی سازمان ملل درباره افزایش توان داعش خراسان را رد کرد
علیرضا بیرانوند مرد سال فوتبال آسیا در سال ۲۰۲۶ شد
ادعای مضحک وزیر تحصیلات طالبان: حمایت از هبتالله به معنای حمایت از خداوند است
مؤسسه مطالعات استراتژیک اسلامآباد نشست ویژهای درباره افغانستان برگزار میکند
نماینده دموکرات آمریکا سیاست اخراج متحدان افغان را شرم آور خواند
صلح پایدار در افغانستان به مشارکت مردم و ایجاد نظام فراگیر نیاز دارد
افغانستان و اوزبیکستان برای افزایش انتقالات ریلی توافق کردند
هبتالله آخندزاده با مقامهای ارشد طالبان در ارگ کابل دیدار کرد
سفیر افغانستان در سوئیس: طالبان کشور را به یکی از تاریک ترین دورههای تاریخ بردهاند
قزاقستان خواستار اقدام هماهنگ جهانی برای مقابله با تهدیدهای امنیتی افغانستان شد
اعتراف صریح سراج الدین حقانی به نارضایتی گسترده مردم از سیاست های رهبر طالبان، پرده از شکاف عمیق در ساختار قدرت این گروه و ناتوانی آنان در اداره کشور برداشت. مهدی حسینی، کارشناس مسائل سیاسی، در این نوشتار معتقد است که سخنان اخیر وزیر داخله طالبان نه از سر دلسوزی برای شهروندان افغانستان، بلکه یک بازی پیچیده و اهرم فشار برای سهم خواهی بیشتر در برابر حلقه بسته قندهار است.
آیا سکوت امروز جامعه افغانستان نشانه آرامش است یا طوفانی که در راه است؟ در حالیکه ظاهراً همهچیز آرام به نظر میرسد، نارضایتیهای عمیق در زیر این سکوت در حال انباشت است؛ وضعیتی پیچیده که میتواند آینده سیاسی و اجتماعی کشور را بهگونهای غیرمنتظره تغییر دهد.
منازعه میان امریکا و ایران در قالب یک «تقابل ترکیبی» وارد مرحلهای پیچیده و چندلایه شده است؛ وضعیتی که نه یک جنگ تمامعیار کلاسیک، بلکه مجموعهای از فشارهای نظامی محدود، جنگ نیابتی، تقابل اطلاعاتی و نبرد اقتصادی را در بر میگیرد و آیندهٔ ثبات منطقه و امنیت جهانی را با ابهامهای جدی روبهرو ساخته است.
مذاکرات اخیر میان طالبان و پاکستان در استانبول، بیش از آنکه نشانهای از حل بحرانهای امنیتی باشد، بازتابی از تلاش بازیگران منطقه برای مدیریت یک بیثباتی مزمن در افغانستان است؛ بیثباتیای که در تقاطع بحران مشروعیت طالبان، تهدید تحریک طالبان پاکستان و گسترش داعش، آینده امنیت منطقه را همچنان در هالهای از ابهام قرار داده است.
در حالیکه تنشهای منطقهای میان ایران و امریکا ادامه دارد، سکوت طالبان بیش از آنکه نشانه همسویی با یکی از طرفها باشد، بازتاب یک محاسبه پیچیده برای بقا است؛ جایی که این گروه میان فاصله ایدئولوژیک با ایران، تضاد هویتی با امریکا و فشارهای داخلی، ناگزیر به اتخاذ یک بیطرفی تاکتیکی و موقت شده است.
آمریکا در برابر ایران به نقطهای رسیده که هیچ انتخابی بدون هزینه نیست؛ جنگی که میتواند شعلهور شود، محاصرهای که خود به بحران تبدیل شده، و مذاکرهای که بوی شکست میدهد، این مقاله روایت یک بنبست خطرناک است که میتواند سرنوشت منطقه را تغییر دهد.
تنگه هرمز بهعنوان یکی از حساسترین گلوگاههای ژئوپولیتیکی جهان، همواره در کانون رقابت قدرتهای بزرگ قرار داشته است؛ اما تحلیلهای اخیر نشان میدهد که این گذرگاه استراتژیک، بیش از آنکه نماد «شکست قطعی» یک قدرت یا «ظهور نهایی» قدرتی دیگر باشد، بازتابی از پیچیدگیهای نظم چندقطبی و میدان روایتسازیهای سیاسی در سطح بینالمللی است.
چرا ناتو در یکی از حساسترین بحرانهای جهان، یعنی تنش در تنگه هرمز، سکوت اختیار کرد و وارد میدان نشد؟ در حالیکه امریکا بهدنبال فشار و حضور نظامی است، متحدان اروپاییاش راه متفاوتی را انتخاب کردهاند؛ تصمیمی که از ترس یک جنگ بزرگ، بحران انرژی و تجربههای تلخ گذشته در خاورمیانه سرچشمه میگیرد.
حمله خونین به روستای دهمیری در هرات، فقط یک خبر تلخ دیگر نبود. این اتفاق، زنگ خطری است که نشان میدهد خشونتهای هدفمند مذهبی در افغانستان هنوز پایان نیافته است. در حالی که طالبان از تأمین امنیت حرف میزنند، تکرار چنین حملاتی این سؤال را پیش میآورد: واقعاً چه کسانی پشت این حوادث هستند و چرا شیعیان هدف قرار میگیرند؟
آیتالله سید علی خامنهای بهعنوان یکی از تأثیرگذارترین رهبران معاصر ایران، در بیش از سه دهه رهبری توانست میان نقشهای مذهبی، سیاسی و مدیریتی تعادل برقرار کند و در میان بحرانهای داخلی و خارجی، ثبات ساختار قدرت را حفظ نماید؛ میراثی که همچنان بر آینده سیاسی ایران سایه خواهد انداخت.
ترامپ جنگ را با وعده پیروزی آغاز کرد، اما حالا خود در یک بنبست فرسایشی گرفتار شده است. این مقاله بررسی میکند چگونه ایران با صبر راهبردی، مدیریت بحران و کنترل تنگه هرمز، امریکا را در وضعیتی قرار داده که نه میتواند پیروزی داشته باشد و نه راهی آسان برای خروج پیدا کند.
تحولات اخیر نشان میدهد تقابل ایران با امریکا و اسرائیل بیش از آنکه یک جنگ برای پیروزی نهایی باشد، به نبردی برای تحمیل هزینه و تغییر رفتار تبدیل شده است؛ جایی که تهران با استفاده از ابزارهای ژئوپلیتیکی مانند تنگه هرمز، میکوشد فشار نظامی را به بحران اقتصادی برای غرب بدل کند.
آیتالله العظمی امام خامنهای رضواناللهعلیه، حکیمِ حاکم و رهبر قرآنی امت اسلامی، هدف عملیات تروریستی دشمنان قرار گرفتند؛ اما شهادت ایشان، نهتنها روحیه امت اسلامی را تقویت کرد، بلکه پیامدهای گستردهای بر قدرت و مواضع امریکا و رژیم صهیونیستی در منطقه غرب آسیا و محور مقاومت داشت.
در حالی که تنشها میان پاکستان و طالبان در ماههای اخیر ابعاد تازهای یافته، این پرسش مطرح است که آیا اسلامآباد واقعاً در پی حذف طالبان است یا تلاش میکند با استفاده از ابزار فشار، جنگ و مذاکره، این گروه را در مسیر منافع امنیتی و ژئوپلیتیکی خود مهار و مطیع سازد؟ بررسی رفتار پاکستان نشان میدهد که این کشور همچنان طالبان را بخشی از معادله نفوذ منطقهای خود میداند، نه صرفاً یک تهدید امنیتی.
با وجود دههها تحریم، ترور، فشار نظامی و جنگهای نیابتی، ایران همچنان توانسته ساختار سیاسی و امنیتی خود را حفظ کند. در این میان، تهران با تکیه بر راهبرد فرسایشی، استفاده از اهرم انرژی و تهدید تنگه هرمز، تلاش کرده معادله تقابل با امریکا و اسرائیل را به سود خود تغییر دهد؛ روندی که به باور نویسنده، دونالد ترامپ را از هدف تغییر حکومت به سمت تمرکز بر مهار بحران انرژی و بازگشایی تنگه سوق داده است.
در بیستوششمین روز از جنگ امریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران، جبهه مقاومت با اجرای بیش از ۲۳۰ عملیات هماهنگ در لبنان، عراق و ایران طی تنها ۲۴ ساعت، یکی از بیسابقهترین موجهای تهاجمی خود را رقم زد؛ رخدادی که نهتنها روایت رسانهای دشمنان درباره تضعیف توان مقاومت را فرو ریخت، بلکه از نگاه ناظران، نشانهای روشن از ورود جنگ به مرحلهای تازه در بازتعریف بازدارندگی، تغییر موازنه قدرت و شکلگیری معادلات جدید امنیتی در غرب آسیاست.
در حالیکه دونالد ترامپ با تهدید به حمله به زیرساختهای انرژی ایران و تمدید مهلت آن از ۴۸ ساعت به ۵ روز تلاش کرده است افکار عمومی را تحت تأثیر قرار دهد، بررسی ابعاد این اقدام نشان میدهد که این تصمیم بیش از آنکه نشانه عقبنشینی باشد، بخشی از یک سناریوی حسابشده در چارچوب جنگ روانی، مدیریت ادراک و فشار رسانهای امریکا علیه ایران است.
در میانه جنگی پیچیده و پرهزینه که امریکا و اسرائیل علیه ایران به راه انداختهاند، آنچه بیش از هر سلاح و معادله نظامی خود را به رخ کشیده، حضور آگاهانه، گسترده و حماسی مردم ایران در صحنه است؛ مردمی که با ایستادگی در کنار نظام و رهبری، نهتنها محاسبات دشمن را برهم زدهاند، بلکه نشان دادهاند ستون اصلی مقاومت، پیش از هر چیز، اراده یک ملت است که زیر فشار، منسجمتر و قدرتمندتر از همیشه ظاهر میشود.
چهار سال پس از امضای توافق دوحه میان آمریکا و طالبان، این سند سیاسی همچنان محل مناقشه است؛ توافقی که به خروج نیروهای خارجی، فروپاشی نظام جمهوریت و بازگشت طالبان به قدرت انجامید. آیا این توافق پایان مسئولانه طولانیترین جنگ آمریکا بود یا نشانهای از یک شکست راهبردی؟ بازخوانی پیامدهای دوحه نشان میدهد این توافق نهتنها معادلات قدرت در افغانستان، بلکه موازنه ژئوپولیتیک منطقه را نیز دگرگون کرد و پرسشهای جدی درباره مداخله نظامی، دولتسازی و آینده حکمرانی طالبان برجای گذاشت.
ماه رمضان فرصتی طلایی برای بازسازی انسان در ابعاد جسمی، روانی و معنوی است. روزهداری که در قرآن بهعنوان راهی برای رسیدن به تقوا معرفی شده، نهتنها عبادتی معنوی بلکه برنامهای جامع برای سلامت بدن، تقویت اراده و رشد روح انسان محسوب میشود. این مقاله با نگاهی تحلیلی، اهمیت روزه را از منظر عقلی، علمی و روایات اسلامی بررسی میکند.
در شرایطی که مذاکرات ایران و آمریکا با ابهام و احتمال بنبست تازهای روبهرو است، واشنگتن با محدودیت ابزارهای سنتی فشار مواجه شده و میان تشدید فشار، عقبنشینی تاکتیکی و مدیریت بحران در نوسان قرار دارد؛ وضعیتی که به باور تحلیلگران، بیش از هر زمان دیگری نشاندهنده تثبیت موقعیت ایران در برابر فشارهای خارجی است.
اعتراضات اخیر در ایران بار دیگر این پرسش را در افکار عمومی برجسته کرد که مرز میان «اعتراض» و «اغتشاش» کجاست و چگونه میتوان از تبدیل نارضایتی اجتماعی به بحران امنیتی جلوگیری کرد. بررسی روند تحولات نشان میدهد مدیریت حسابشده نظام و نقش تعیینکننده رهبر جمهوری اسلامی ایران، مانع از تحقق سناریویی شد که آمریکا و اسرائیل با هدف بیثباتسازی کشور ایران دنبال میکردند.
کشف علمی یووشینوری اوهسومی، برنده جایزه نوبل پزشکی ۲۰۱۶، درباره فرایند «اتوفاژی» نشان داد که بدن انسان در شرایط کمبود غذا، با فعالسازی یک سازوکار هوشمند سلولی به بازسازی و پاکسازی درونی روی میآورد؛ یافتهای که امروزه از سوی پژوهشگران بهعنوان یکی از توضیحهای علمی اثرات زیستی روزهداری مورد توجه قرار گرفته است.