محقق: مخالفان طالبان خواهان مقام در حکومت این گروه نیستند
متقی خواستار گسترش خدمات بهداشتی بنیاد آقاخان در افغانستان شد
طالبان بار دیگر خواستار واگذاری کرسی افغانستان در سازمان ملل شد
اعتراف حقانی به نارضایتی مردم، نیرنگ سیاسی و ترک در دیوار قدرت طالبان
بیانیه چهارمادهای منسوب به رهبران چین، روسیه و امریکا منتشر شد
ذبیحالله مجاهد نگرانی سازمان ملل درباره افزایش توان داعش خراسان را رد کرد
علیرضا بیرانوند مرد سال فوتبال آسیا در سال ۲۰۲۶ شد
ادعای مضحک وزیر تحصیلات طالبان: حمایت از هبتالله به معنای حمایت از خداوند است
مؤسسه مطالعات استراتژیک اسلامآباد نشست ویژهای درباره افغانستان برگزار میکند
نماینده دموکرات آمریکا سیاست اخراج متحدان افغان را شرم آور خواند
صلح پایدار در افغانستان به مشارکت مردم و ایجاد نظام فراگیر نیاز دارد
افغانستان و اوزبیکستان برای افزایش انتقالات ریلی توافق کردند
هبتالله آخندزاده با مقامهای ارشد طالبان در ارگ کابل دیدار کرد
سفیر افغانستان در سوئیس: طالبان کشور را به یکی از تاریک ترین دورههای تاریخ بردهاند
قزاقستان خواستار اقدام هماهنگ جهانی برای مقابله با تهدیدهای امنیتی افغانستان شد
اعتراف صریح سراج الدین حقانی به نارضایتی گسترده مردم از سیاست های رهبر طالبان، پرده از شکاف عمیق در ساختار قدرت این گروه و ناتوانی آنان در اداره کشور برداشت. مهدی حسینی، کارشناس مسائل سیاسی، در این نوشتار معتقد است که سخنان اخیر وزیر داخله طالبان نه از سر دلسوزی برای شهروندان افغانستان، بلکه یک بازی پیچیده و اهرم فشار برای سهم خواهی بیشتر در برابر حلقه بسته قندهار است.
حمله امریکا به ونزوئلا و تهدیدهای ترامپ، تکرار تلخ تجربه افغانستان است: کشوری که ۲۰ سال اشغال، میلیاردها دلار هزینه و هزاران کشته را به بار آورد، اما با شکست تحقیرآمیز پایان یافت. این الگوی ناکام، پرده از بحران راهبردی واشنگتن برمیدارد؛ جایی که منطق زور، جایگزین قانون شده و حاکمیت ملی کشورها فقط تا جایی اعتبار دارد که با منافع امریکا تعارض نداشته باشد. تجربه ثابت کرده است که این اشغالها نه قدرت، بلکه ضعف و انزوای امریکا را آشکار میکند.
شمال شرق افغانستان، به ویژه ولایات بدخشان و تخار، دارای معادن طلای باستانی و گسترده است که از دوران قدیم تا امروز اهمیت اقتصادی و اجتماعی داشتهاند. از زمان بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، استخراج صنعتی طلا افزایش یافته، اما با چالشهایی از جمله قاچاق، فساد، درگیریهای محلی و تخریب محیطزیستی همراه بوده است. این مقاله با بررسی تاریخی، اقتصادی و زیستمحیطی، چشمانداز مدیریت پایدار منابع طلای شمال افغانستان را تحلیل میکند.
امروز (شنبه ۱۳ جدی/دی) ششمین سالگرد شهادت سردار حاج قاسم سلیمانی است. به همین مناسبت، در این مقاله به ویژگیهای برجسته این شهید والامقام، از جمله شجاعت، صداقت، انصاف، توانمندسازی متحدان و مدیریت بحران پرداخته شده است. سردار سلیمانی با حضور میدانی در عراق، سوریه، افغانستان و لبنان و ایجاد شبکههای اعتماد، توانست ثبات و هماهنگی منطقهای را تقویت کند و الگویی ماندگار برای فرماندهی و رهبری مؤثر در محیطهای پیچیده و بحرانزده به جای بگذارد.
افغانستان امروز در بحران و رنج غرق است. مردم با ناامنی، فقر، محرومیت از تحصیل و کار و مهاجرتهای خطرناک دستوپنجه نرم میکنند، اما جهان اغلب سکوت کرده و به منافع خود فکر میکند. این مقاله شرایط سخت مردم، بیتفاوتی جهانی و راههای ممکن برای رهایی از این بحران را بررسی میکند.
این مقاله با هدف بررسی سیاست ایران در قبال طالبان نوشته شده است؛ تهران با ترکیبی هوشمندانه از ابزارهای اقتصادی، امنیتی و سیاسی، تلاش میکند طالبان را مهار و اهلی کند تا منافع امنیتی و اقتصادی خود را در مرز شرقی و همچنین در منطقه حفظ کند. اما سوال کلیدی اینجاست: آیا این سیاست صرفاً یک تاکتیک موقت برای مدیریت بحران افغانستان است یا بخشی از استراتژی بلندمدت ایران برای شکلدهی به قدرت طالبان و کنترل منطقه؟ پاسخ به این پرسش را در متن مقاله مطالعه بفرمایید.
بازداشت سید سکندر حسینی بامداد، شاعر برجسته کشور، یک بار دیگر نشان داد که طالبان از هر صدای مستقل هراس دارد و کوچکترین نقد فرهنگی را تهدیدی علیه اقتدار خود میبیند. این اقدام نهتنها بیانگر بحران عمیق فرهنگی و محدودیت آزادی بیان در افغانستان است، بلکه پیامدهای گستردهای بر اعتماد اجتماعی، مهاجرت نخبگان و روند تحریمهای بینالمللی در پی دارد؛ جایی که شعر به جرم اندیشیدن زندانی میشود و روشنفکر در خانه خویش غریب میماند.
نشست منطقهای تهران که ماه آینده با حضور ایران، پاکستان، طالبان افغانستان، روسیه و چین برگزار میشود، نقطه عطفی در دیپلماسی امنیتی جنوب و مرکز آسیا محسوب میشود. این نشست، ایران را از نقش تماشاگر به بازیگر فعال و میانجیگر اصلی بحران افغانستان تبدیل کرده و راهکارهای جمعی برای کاهش تنش میان اسلامآباد و طالبان و تقویت ثبات منطقهای را در دستور کار قرار میدهد. حضور روسیه و چین و غیبت آمریکا، نشاندهنده شکلگیری یک بلوک امنیتی جدید است و پیام روشنی به هند و واشنگتن ارسال میکند؛ مدیریت بحران افغانستان دیگر صرفاً در دست غرب نیست و تهران نقش تعیینکنندهای در ایجاد ثبات و همگرایی منطقهای ایفا میکند.
برگزاری مراسم بزرگداشت برای یک عضو کشته شدهٔ تیتیپی در پکتیا، آنهم با عنوان «قهرمان»، نشانهای تازه از نزدیکی پنهان و آشکار میان گروههای جهادی در دو سوی خط دیورند است؛ رویدادی که نهتنها شکاف میان طالبان و پاکستان را برجستهتر میکند، بلکه پیامدهای امنیتیِ مهمی برای آیندهٔ منطقه به همراه دارد.
حمله رژیم صهیونیستی به ایران، جرقهای برای شکلگیری بزرگترین موج همبستگی جهانی در سالهای اخیر بود. مردم ایران با اتحاد کمنظیر خود مقابل تجاوز اسرائیل ایستادند و ملتهای دیگر، بهویژه مردم افغانستان، با حضور فعال و حمایتهای مردمی، نشان دادند که همبستگی منطقهای و جهانی میتواند تجاوزگران را به چالش بکشد. این حرکت تاریخی، انزوای اسرائیل و ناکامی تلاشهای آمریکا برای نجات این رژیم را بیش از پیش آشکار کرد و پیام روشنی برای جهان فرستاد: اتحاد ملتها، نیرویی شکستناپذیر در برابر ظلم و تجاوز است.
توقف کامل مبادلات تجاری طالبان با پاکستان و چرخش ناگهانی آنها بهسوی مسیرهای ایران، هند و آسیای میانه، نشاندهنده آغاز یک تغییر ژئوپولیتیکی مهم در منطقه است؛ تغییری که میتواند وابستگی تاریخی افغانستان به پاکستان را پایان دهد و معادلات قدرت را به سود تهران و دهلینو بازنویسی کند.
آنچه در این مقاله میخوانید، تحلیلی است از سیاستهای زنستیزانه طالبان که با اجباریکردن پوشیدن چادری (برقع) برای زنان در ادارات دولتی و شفاخانهها، بُعد تازهای یافته است؛ محدودیتی که فراتر از کنترل ظاهر، به مهندسی اجتماعی، حذف زنان از عرصه عمومی و تثبیت قدرت مطلق این گروه بر جامعه افغانستان منتهی میشود.
دور سوم مذاکرات طالبان و پاکستان در استانبول، نه آغاز صلح، بلکه ادامهی بازی چندلایهی اسلامآباد برای کنترل بحرانهای امنیتی منطقه است. در حالیکه اسلامآباد از طالبان میخواهد گروه «تیتیپی» را مهار کند، کابل از درگیری با همپیمانان ایدئولوژیک خود سر باز میزند؛ شکافی که هر گفتوگو را به بنبست میکشاند و استانبول را به صحنهی تازهای از رقابت، فشار و معامله بدل کرده است.
در شبی که فوتسال افغانستان به قهرمانی تاریخی دست یافت، صحنههای زشت درگیری و اظهارات غیرمسئولانه، این پیروزی ورزشی را تحتالشعاع قرار داد. تعصبات بیجا در زمین و رسانهها، اخلاق را به پایینترین سطح خود رساند و میراث دوستی ایران و افغانستان را به خطر تفرقه کشاند.
کنفرانس بهاصطلاح صلح ترامپ در شرمالشیخ، تکرار صحنهای تاریخی از تقابل فرعون و موسی بود؛ نشستی که بهجای صلح، هدفش مشروعیتبخشی به جنایتهای صهیونیسم و خلع سلاح مقاومت فلسطین بود. این مقاله با نگاهی سیاسی و تاریخی، نشان میدهد چگونه «طرح فریب ترامپ» به بیداری امت اسلامی و تقویت جبههی مقاومت انجامید و غزه را به نماد ایمان، اراده و آگاهی در برابر طاغوتهای زمان بدل کرد.
بیستوپنجم سپتامبر، نقطهای تاریک در تاریخ افغانستان است؛ روزی که یادآور یکی از خونبارترین فصلهای این سرزمین، یعنی آغاز قتلعام سیستماتیک هزارهها بهدست عبدالرحمن، حاکم مستبد افغانستان در سال ۱۸۹۱ میلادی است. مردم بیگناه هزاره بهطرزی وحشیانه قتلعام شدند؛ زنان و کودکان به بردگی گرفته شدند و اموال و زمینهایشان مصادره گردید. این یورش چنان بیرحمانه بود که بخش بزرگی از جمعیت هزاره نابود یا به بردگی کشیده شد و بازماندگان برای نجات جان خود، ناچار به ترک دیار شدند.
شمال برای بقای سیاسی طالبان مهم تر از جنوب است، چون جنوب زادگاه سنتی طالبان است و پشتوانه اجتماعی و قبیله ای طالبان در ولایتهایی مثل قندهار و هلمند از قبل تضمین شده است، اما شمال جایی است که مشروعیت ملی طالبان تعیین میشود. اگر طالبان نتوانند شمال را مهار کنند، بقای سیاسیشان همواره ناقص خواهد بود.
این مقاله با بررسی مبانی قرآنی، شواهد تاریخی و تحولات معاصر، به تحلیل پیامدهای خیانتها بر وحدت امت و سرنوشت فلسطین پرداخته و بر ضرورت بیداری امت اسلامی تأکید مینماید.
۲۸ اسد ۱۴۰۴، استقلال افغانستان تحت حاکمیت طالبان با روایت ایدئولوژیک و نادیده گرفتن نقش امانالله خان جشن گرفته شد. اظهارات طالبان، از جمله تشبیه جامعه به «جسد اسلامی»، با نقض حقوق بشر و تحریف تاریخ نقد شده است. این سیاستها با چالشهای اقتصادی و انزوای بینالمللی، استقلال واقعی را تضعیف کردهاند.
چهارمین سالگرد تسلط طالبان نه تنها جشن پیروزی برای این گروه، بلکه یادآور چالشهای عمیق سیاسی، اجتماعی و امنیتی در افغانستان است. در حالی که طالبان ادعای ایجاد امنیت و ثبات دارند، واقعیتهای میدانی، از جمله سرکوب زنان، بحران انسانی و تهدیدات تروریستی، نشاندهنده شکاف عمیق بین ادعاها و عملکرد آنهاست.
این نوشتار، نامهایست سرگشاده با موضوعی تحلیلی، اعتراضی و حقوقی در محکومیت سیاست تبعیض، کوچ اجباری و پاکسازی سیستماتیک قومی توسط رژیم طالبان، در شمال افغانستان. این نامه، فقط یک اعتراض نیست. سوگنامهای است برای خانههای سوخته، زمینهای غصبشده، زبانهای خاموش، و فرزندان گمشدهی یک ملت چندرنگ و پرغرور. امید است تا با خواندن این نوشتار وجدان خفتهی جهانی بیدار گردد.
بازداشت روزافزون زنان و دختران در کابل، پس از بازگشت طالبان به قدرت، نه تنها یک بحران امنیتی و حقوق بشری است، بلکه بخشی از یک سیاست سازمانیافته برای بازتعریف نظم اجتماعی مبتنی بر سلطه مردسالارانه و حذف زنان از عرصه عمومی میباشد. در این مقاله تلاش میشود با بهرهگیری از گزارشهای خبری و تحلیلهای اجتماعی و ایدئولوژیک، ابعاد گوناگون این پدیده را بررسی کند.
حزب جمعیت اسلامی همواره در تعامل یا تقابل با همه جریان های فکری مختلف، از جمله گرایشهای چپ و سکولار، قرار داشته است. در این متن، تلاش میشود تا با بازخوانی فعالیت میدانی و تحلیل ایدئولوژیک جمعیت اسلامی، نسبت آن با «سایه های راست و چپ» بررسی گردد.