وزارت عدلیه طالبان شماری از وکلای گذر و بزرگان هزاره را در غرب کابل بازداشت کرد
سیره فاطمی؛ الگویی زنده برای زندگی نسل امروز
مقام اسرائیلی از افزایش روحیه و سخت تر شدن مواضع ایران خبر داد
دومین سوگواره شب شعر فاطمی با حضور شاعران بینالمللی در مشهد برگزار میشود
کار ساخت چهار پل هوایی موتررو در کابل جریان دارد
سنگ های قیمتی و نیمه قیمتی نورستان به ارزش بیش از ۲۸ میلیون افغانی به فروش رسید
دختران ورزشکار افغانستان در مسابقات کیک بوکسینگ ایران ۱۵ مدال کسب کردند
افغانستان در نیمه نهایی المپیک جوانان به مصاف پرتغال میرود
پاکستان هنوز درباره دعوت از افغانستان به نشست اکو تصمیم نگرفته است
اوچا از گسترش گرسنگی و افزایش خطرات انسانی در افغانستان هشدار داد
مهلت یک ماهه مهاجرین افغانستانی برای تکمیل مدارک و جلوگیری از منع خدمات
دیدار عبدالسلام حنفی و نماینده ویژه سازمان ملل بر گسترش همکاریها با افغانستان تأکید کردند
کمیسیون اقتصادی طالبان پالیسی سرمایه گذاری خارجی را تصویب کرد
سه گروه از شهروندان افغانستان از دریافت پاسپورت محروم شدند
روسیه از انهدام ۵۰ پهپاد اوکراینی در مناطق مختلف این کشور خبر داد
ترویج سیره حضرت فاطمه زهرا (سلاماللهعلیها) در فضای رسانهای امروز، زمانی میتواند اثرگذار باشد که از چارچوب برنامههای مناسبتی و بیان فضائل تاریخی فراتر برود و به زندگی واقعی مردم راه پیدا کند. هر سال در ایام فاطمیه، حجم زیادی از محتوا درباره شخصیت، جایگاه و مظلومیت حضرت زهرا (س) تولید و منتشر میشود.
همزمان با برگزاری مراسم وداع، تشییع و تدفین رهبر شهید انقلاب اسلامی ایران، حضرت آیتالله شهید سیدعلی خامنهای، فراخوانی برای ثبت و ماندگار ساختن روایتها، خاطرات، تصاویر و ویدیوهای مردمی از این رویداد تاریخی منتشر شد.
مراسم تشییع شهید آیتالله سید علی خامنهای، افزون بر آنکه وداعی با یکی از اثرگذارترین رهبران تاریخ معاصر ایران بود، به صحنهای از بازتاب جایگاه منطقهای و بینالمللی ایشان نیز تبدیل شد. حضور گسترده مردم و هیئتهای خارجی در این مراسم، نشان داد که پایان دوران رهبری ایشان، تنها یک رویداد داخلی نیست، بلکه نقطه عطفی در تاریخ سیاسی ایران و تحولات منطقه به شمار میرود.
آیین تشییع رهبر شهید انقلاب اسلامی، تنها بدرقهٔ پیکر یک شخصیت سیاسی نیست؛ روایتی است از پیوند ایمان، حافظهٔ تاریخی و هویت یک ملت. این نوشتار، با زبانی ادبی و حماسی، میکوشد شکوه وداعی را به تصویر بکشد که در آن، خاک مأمن جسم میشود، اما نام، اندیشه و آرمان در گسترهٔ تاریخ و وجدان ملتها به حیات خود ادامه میدهد.
برنامه هستهای ایران سالهاست یکی از مهمترین محورهای تقابل تهران و غرب بوده است، اما این پرسش همچنان مطرح است که آیا نگرانی امریکا صرفاً به احتمال دستیابی ایران به سلاح هستهای محدود میشود؟ این یادداشت با نگاهی تحلیلی استدلال میکند که از دید برخی تحلیلگران، دغدغه اصلی غرب فراتر از یک بمب اتمی بوده و به پیامدهای ژئوپلیتیکی، بازدارندگی و جایگاه منطقهای ایران بازمیگردد.
نویسنده این مقاله در پانزدهمین بخش از مجموعه «ادبیات علیه استکبار» با تکیه بر شاهنامه فردوسی، آزادیخواهی، عدالتطلبی و مبارزه با ظلم را از بنیادیترین عناصر هویت ایرانی و اسلامی میداند و استدلال میکند که اندیشه مقاومت در برابر بیداد، از ایران باستان تا فرهنگ تشیع امتداد یافته است. این نوشتار ضمن بررسی پیوند دیانت و سیاست در اندیشه فردوسی، به تحولات معاصر منطقه، رویارویی ایران و غرب، مسئله فلسطین و وضعیت کنونی افغانستان نیز پرداخته و مقاومت در برابر استبداد و استکبار را ضرورتی تاریخی و فرهنگی معرفی میکند.
بازداشت شماری از زنان در منطقه جبرئیل هرات از سوی طالبان و اعتراضهای گسترده مردمی در پی آن، بار دیگر نگرانیها درباره افزایش محدودیتها و نقض حقوق زنان در افغانستان را برانگیخته است. این رویداد در حالی رخ میدهد که سیاستهای سختگیرانه طالبان علیه زنان، از محرومیت از آموزش و اشتغال گرفته تا محدودیت در حضور اجتماعی، همچنان با واکنشهای داخلی و بینالمللی روبهرو است.
در حالی که فراخوانهای تازه برای اعتراضات سرتاسری علیه سیاستهای طالبان در قبال زنان در فضای مجازی منتشر شده، بحث جدی در جامعه افغانستان شکل گرفته است که آیا این نوع دعوتها بدون رهبری مشخص و برنامه روشن، به تحقق عدالت کمک میکند یا تنها جان شهروندان را در معرض خطر قرار میدهد؟ این مقاله به بررسی مرز میان حق اعتراض و مسئولیتپذیری در شرایط پرچالش افغانستان میپردازد.
حملات هوایی اخیر پاکستان به ولایتهای کنر، خوست و پکتیکا بار دیگر نشان داد که تداوم رویکردهای نظامی نهتنها به تأمین امنیت منجر نمیشود، بلکه مردم افغانستان و پاکستان را به قربانیان اصلی چرخه خشونت تبدیل میکند؛ چرخهای که به جای ثبات و آرامش، بر دامنه بیاعتمادی، تلفات غیرنظامیان و بحرانهای منطقهای میافزاید.
جنگ ایران و اسرائیل دیگر یک رویارویی محدود نظامی نیست؛ نبردی است که از آسمان تلآویو تا آبراههای هرمز و بابالمندب امتداد یافته و معادلات امنیتی خاورمیانه را دگرگون ساخته است. در میانه آتش موشکها، تهدید کشتیرانی و رقابت قدرتهای منطقهای و جهانی، این پرسش بیش از هر زمان دیگری مطرح است که سرنوشت موازنه قدرت در منطقه به کدام سو خواهد رفت.
در حالی که مهاجران افغانستانی طی چهار دهه گذشته بخشی از نیروی کار و زندگی اجتماعی ایران بودهاند، اجرای سیاستهای جدید از جمله الزام به پرداخت هزینههای سنگین بیمه سلامت، بار دیگر پرسشهایی جدی درباره جایگاه حقوقی و اجتماعی این جامعه مهاجر مطرح کرده است؛ جامعهای که بسیاری از اعضای آن پس از سالها زندگی، کار و مشارکت در ایران، همچنان با احساس بلاتکلیفی و ناامنی نسبت به آینده خود مواجهاند.
صدمین روز فقدان آیتالله سید علی خامنهای، فرصتی برای بازخوانی بخشی از تاریخ معاصر ایران و تأمل در میراث سیاسی، فکری و اجتماعی شخصیتی است که بیش از سه دهه در رأس رهبری جمهوری اسلامی ایران قرار داشت. این یادداشت با نگاهی روایی و تاریخی، ضمن پاسداشت یاد و نام وی، به جایگاه او در تحولات ایران، منطقه و حافظه جمعی نسلهای امروز و آینده میپردازد.
آیا قدرت نظامی میتواند جهان را به ثبات برساند یا تنها بحرانهای تازه میآفریند؟ این مقاله با نگاهی انتقادی به تقابل ایران، امریکا و اسرائیل، تلاش میکند نشان دهد که عصر سلطه صرف نظامی رو به پایان است و جهان امروز بیش از هر زمان دیگر بهسوی نظمی چندقطبی، رقابتهای پیچیده ژئوپولیتیک و فرسایش اقتدار قدرتهای بزرگ حرکت میکند.
در حالی که ایران پاسخ رسمی خود را به طرح امریکا ارائه کرده و واشنگتن آن را «غیرقابل قبول» خوانده است، نشانهها حاکی از ادامه بنبست سیاسی و ورود منطقه به مرحلهای از «بازدارندگی عصبی» است؛ وضعیتی که در آن همه طرفها از جنگ گسترده هراس دارند، اما همزمان بر نمایش قدرت و افزایش فشار تأکید میکنند.
چرا برای پنجشیر زندان ساخته میشود، اما برای قندهار شفاخانه؟ این پرسشی است که فراتر از یک تصمیم عمرانی، ذهنیت سیاسی طالبان و نوع نگاه این گروه به قدرت، امنیت و آینده افغانستان را آشکار میکند.
دستور تازه طالبان برای حذف واژه «ملی» از نهادهای دولتی افغانستان، واکنشهای گستردهای را در میان شهروندان، فعالان و نخبگان برانگیخته است؛ اقدامی که بسیاری آن را نه یک تغییر اداری، بلکه بخشی از پروژه ایدئولوژیک طالبان برای تضعیف هویت ملی، حذف مفهوم ملت از ساختار دولت و جایگزینی آن با هویت فرقهای و امارتی میدانند.
در حالی که تنش میان ایران و امریکا وارد مرحله تازهای شده، نشانهها حاکی از آن است که جنگ نه پایان یافته و نه به صلح واقعی رسیده است؛ بلکه دو طرف وارد یک رقابت فرسایشی و مدیریتشده شدهاند که در آن فشار نظامی و مذاکره بهصورت همزمان برای حفظ توازن و گرفتن امتیاز ادامه دارد.
آیا سکوت امروز جامعه افغانستان نشانه آرامش است یا طوفانی که در راه است؟ در حالیکه ظاهراً همهچیز آرام به نظر میرسد، نارضایتیهای عمیق در زیر این سکوت در حال انباشت است؛ وضعیتی پیچیده که میتواند آینده سیاسی و اجتماعی کشور را بهگونهای غیرمنتظره تغییر دهد.
منازعه میان امریکا و ایران در قالب یک «تقابل ترکیبی» وارد مرحلهای پیچیده و چندلایه شده است؛ وضعیتی که نه یک جنگ تمامعیار کلاسیک، بلکه مجموعهای از فشارهای نظامی محدود، جنگ نیابتی، تقابل اطلاعاتی و نبرد اقتصادی را در بر میگیرد و آیندهٔ ثبات منطقه و امنیت جهانی را با ابهامهای جدی روبهرو ساخته است.
مذاکرات اخیر میان طالبان و پاکستان در استانبول، بیش از آنکه نشانهای از حل بحرانهای امنیتی باشد، بازتابی از تلاش بازیگران منطقه برای مدیریت یک بیثباتی مزمن در افغانستان است؛ بیثباتیای که در تقاطع بحران مشروعیت طالبان، تهدید تحریک طالبان پاکستان و گسترش داعش، آینده امنیت منطقه را همچنان در هالهای از ابهام قرار داده است.
در حالیکه تنشهای منطقهای میان ایران و امریکا ادامه دارد، سکوت طالبان بیش از آنکه نشانه همسویی با یکی از طرفها باشد، بازتاب یک محاسبه پیچیده برای بقا است؛ جایی که این گروه میان فاصله ایدئولوژیک با ایران، تضاد هویتی با امریکا و فشارهای داخلی، ناگزیر به اتخاذ یک بیطرفی تاکتیکی و موقت شده است.
آمریکا در برابر ایران به نقطهای رسیده که هیچ انتخابی بدون هزینه نیست؛ جنگی که میتواند شعلهور شود، محاصرهای که خود به بحران تبدیل شده، و مذاکرهای که بوی شکست میدهد، این مقاله روایت یک بنبست خطرناک است که میتواند سرنوشت منطقه را تغییر دهد.
تنگه هرمز بهعنوان یکی از حساسترین گلوگاههای ژئوپولیتیکی جهان، همواره در کانون رقابت قدرتهای بزرگ قرار داشته است؛ اما تحلیلهای اخیر نشان میدهد که این گذرگاه استراتژیک، بیش از آنکه نماد «شکست قطعی» یک قدرت یا «ظهور نهایی» قدرتی دیگر باشد، بازتابی از پیچیدگیهای نظم چندقطبی و میدان روایتسازیهای سیاسی در سطح بینالمللی است.