وزارت عدلیه طالبان شماری از وکلای گذر و بزرگان هزاره را در غرب کابل بازداشت کرد
سیره فاطمی؛ الگویی زنده برای زندگی نسل امروز
مقام اسرائیلی از افزایش روحیه و سخت تر شدن مواضع ایران خبر داد
دومین سوگواره شب شعر فاطمی با حضور شاعران بینالمللی در مشهد برگزار میشود
کار ساخت چهار پل هوایی موتررو در کابل جریان دارد
سنگ های قیمتی و نیمه قیمتی نورستان به ارزش بیش از ۲۸ میلیون افغانی به فروش رسید
دختران ورزشکار افغانستان در مسابقات کیک بوکسینگ ایران ۱۵ مدال کسب کردند
افغانستان در نیمه نهایی المپیک جوانان به مصاف پرتغال میرود
پاکستان هنوز درباره دعوت از افغانستان به نشست اکو تصمیم نگرفته است
اوچا از گسترش گرسنگی و افزایش خطرات انسانی در افغانستان هشدار داد
مهلت یک ماهه مهاجرین افغانستانی برای تکمیل مدارک و جلوگیری از منع خدمات
دیدار عبدالسلام حنفی و نماینده ویژه سازمان ملل بر گسترش همکاریها با افغانستان تأکید کردند
کمیسیون اقتصادی طالبان پالیسی سرمایه گذاری خارجی را تصویب کرد
سه گروه از شهروندان افغانستان از دریافت پاسپورت محروم شدند
روسیه از انهدام ۵۰ پهپاد اوکراینی در مناطق مختلف این کشور خبر داد
ترویج سیره حضرت فاطمه زهرا (سلاماللهعلیها) در فضای رسانهای امروز، زمانی میتواند اثرگذار باشد که از چارچوب برنامههای مناسبتی و بیان فضائل تاریخی فراتر برود و به زندگی واقعی مردم راه پیدا کند. هر سال در ایام فاطمیه، حجم زیادی از محتوا درباره شخصیت، جایگاه و مظلومیت حضرت زهرا (س) تولید و منتشر میشود.
اسلام با دگرگونکردن معیار پیوندهای انسانی، برادری را از سطح خون، نژاد و قومیت به مدار ایمان و توحید ارتقا داد؛ برادریای که نه زاییدهٔ طبیعت، بلکه محصول آگاهی، انتخاب و پیوند معرفتی با خداست و میتواند بنیان تمدنی عاری از تعصب، فاشیسم قومی و حذف «دیگری» بنا کند.
فران سلاک، مردی اهل کرواسی که در سال ۱۹۲۹ متولد شد، بهعنوان یکی از عجیبترین چهرههای تاریخ معاصر شناخته میشود؛ انسانی که بارها در مرز مرگ قرار گرفت اما هر بار به شکلی معجزهآسا زنده ماند و در نهایت، بخت با او یار شد.
در دو روز گذشته، وقایع تروریستی همزمان در سوریه، آمریکا و استرالیا رخ داده است که شامل کشته شدن شهروندان آمریکایی و یهودی میشود. این مقاله با رویکردی تحلیلی-تبیینی، با استناد به شواهد تاریخی و الگوهای رفتاری مشترک، استدلال میکند که این حوادث پراکنده، بخشی از یک "پروژه جامع مشترک آمریکایی-صهیونیستی" برای دستیابی به اهداف کلان راهبردی در منطقه و جهان است. هدف اصلی این تحلیل، افشای ماهیت این پروژه بهمنظور جلوگیری از مقصر جلوه دادن جهان اسلام و انحراف افکار عمومی از ریشههای واقعی بحران است.
این مقاله با هدف بررسی سیاست ایران در قبال طالبان نوشته شده است؛ تهران با ترکیبی هوشمندانه از ابزارهای اقتصادی، امنیتی و سیاسی، تلاش میکند طالبان را مهار و اهلی کند تا منافع امنیتی و اقتصادی خود را در مرز شرقی و همچنین در منطقه حفظ کند. اما سوال کلیدی اینجاست: آیا این سیاست صرفاً یک تاکتیک موقت برای مدیریت بحران افغانستان است یا بخشی از استراتژی بلندمدت ایران برای شکلدهی به قدرت طالبان و کنترل منطقه؟ پاسخ به این پرسش را در متن مقاله مطالعه بفرمایید.
در یکی از کمسابقهترین موضعگیریهای رسمی، ایران بهطور علنی سیاست طالبان در منع تحصیل دختران را نقد کرد. وزیر علوم ایران با تأکید بر برابری زن و مرد در حق آموزش، حذف زنان از دانشگاهها را ناپذیرفتنی دانست و هشدار داد که این رویکرد طالبان پیامدهای جدی امنیتی، اجتماعی و منطقهای برای افغانستان و کشورهای همسایه خواهد داشت.
بازداشت سید سکندر حسینی بامداد، شاعر برجسته کشور، یک بار دیگر نشان داد که طالبان از هر صدای مستقل هراس دارد و کوچکترین نقد فرهنگی را تهدیدی علیه اقتدار خود میبیند. این اقدام نهتنها بیانگر بحران عمیق فرهنگی و محدودیت آزادی بیان در افغانستان است، بلکه پیامدهای گستردهای بر اعتماد اجتماعی، مهاجرت نخبگان و روند تحریمهای بینالمللی در پی دارد؛ جایی که شعر به جرم اندیشیدن زندانی میشود و روشنفکر در خانه خویش غریب میماند.
پس از تیراندازی اخیر در واشنگتن، فرضیهٔ تبانی پنهان میان طالبان و دولت ترامپ بر سر اخراج هدفمند مهاجران افغان با جدیت بیشتری مطرح شده است؛ فرضیهای که اگرچه اسناد قطعی برای آن ارائه نشده، اما رفتار شناختهشدهٔ دو طرف در استفاده ابزاری از انسانها و سابقهٔ معاملات پشتپرده در سیاست آمریکا، آن را از حد یک گمان ساده فراتر برده و به یک احتمال قابل بررسی در معادلات قدرت تبدیل میکند.
در این مقاله، تحلیلی را میخوانید از آیندهی افغانستان در پرتو حضور گسترده گروههای افراطی و ساختار پیچیده حکمرانی طالبان؛ آیندهای که میان سناریوهای فروپاشی، اقتدارگرایی، جنگهای نیابتی و تغییرات محتمل درونی، همچنان در سایه ابهام و بیثباتی قرار دارد.
نشست منطقهای تهران که ماه آینده با حضور ایران، پاکستان، طالبان افغانستان، روسیه و چین برگزار میشود، نقطه عطفی در دیپلماسی امنیتی جنوب و مرکز آسیا محسوب میشود. این نشست، ایران را از نقش تماشاگر به بازیگر فعال و میانجیگر اصلی بحران افغانستان تبدیل کرده و راهکارهای جمعی برای کاهش تنش میان اسلامآباد و طالبان و تقویت ثبات منطقهای را در دستور کار قرار میدهد. حضور روسیه و چین و غیبت آمریکا، نشاندهنده شکلگیری یک بلوک امنیتی جدید است و پیام روشنی به هند و واشنگتن ارسال میکند؛ مدیریت بحران افغانستان دیگر صرفاً در دست غرب نیست و تهران نقش تعیینکنندهای در ایجاد ثبات و همگرایی منطقهای ایفا میکند.
برگزاری مراسم بزرگداشت برای یک عضو کشته شدهٔ تیتیپی در پکتیا، آنهم با عنوان «قهرمان»، نشانهای تازه از نزدیکی پنهان و آشکار میان گروههای جهادی در دو سوی خط دیورند است؛ رویدادی که نهتنها شکاف میان طالبان و پاکستان را برجستهتر میکند، بلکه پیامدهای امنیتیِ مهمی برای آیندهٔ منطقه به همراه دارد.
حمله رژیم صهیونیستی به ایران، جرقهای برای شکلگیری بزرگترین موج همبستگی جهانی در سالهای اخیر بود. مردم ایران با اتحاد کمنظیر خود مقابل تجاوز اسرائیل ایستادند و ملتهای دیگر، بهویژه مردم افغانستان، با حضور فعال و حمایتهای مردمی، نشان دادند که همبستگی منطقهای و جهانی میتواند تجاوزگران را به چالش بکشد. این حرکت تاریخی، انزوای اسرائیل و ناکامی تلاشهای آمریکا برای نجات این رژیم را بیش از پیش آشکار کرد و پیام روشنی برای جهان فرستاد: اتحاد ملتها، نیرویی شکستناپذیر در برابر ظلم و تجاوز است.
توقف کامل مبادلات تجاری طالبان با پاکستان و چرخش ناگهانی آنها بهسوی مسیرهای ایران، هند و آسیای میانه، نشاندهنده آغاز یک تغییر ژئوپولیتیکی مهم در منطقه است؛ تغییری که میتواند وابستگی تاریخی افغانستان به پاکستان را پایان دهد و معادلات قدرت را به سود تهران و دهلینو بازنویسی کند.
شکاف فزاینده میان طالبان و پاکستان، فرصتی تازه برای ایران و روسیه فراهم کرده است تا نفوذ اسلامآباد در افغانستان را جبران کنند. تهران با هدف تثبیت ثبات مرزهای شرقی و مقابله با داعش خراسان، و مسکو با رویکرد دیپلماسی آرام و امنیتمحور، در تلاشند تأثیرگذاری منطقهای خود را افزایش دهند؛ موضوعی که میتواند توازن قدرت در شرق را تغییر دهد و معادلات ژئوپولیتیکی افغانستان را دگرگون کند.
ذبیحالله مجاهد، سخنگوی حکومت طالبان، مصاحبهای طولانی با خبرگزاری صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران انجام داد که بصورت بسیار کوتاه به نقد و بررسی وعدهها و ادعاهای وی میپردازیم. در این گفتوگو ذبیحالله مجاهد، درباره عملکرد چهار ساله طالبان، روابط افغانستان با ایران و جهان، مسائل مهاجرین و امنیت مرزی صحبت کرد. او از پیشرفت ۷۰ درصدی برنامههای حکومت سخن گفت، اما شاخصهای مشخص برای سنجش این ادعا و پاسخگویی به چالشهای حقوق بشری، اقتصادی و زیستمحیطی ارائه نکرد.
آنچه در این مقاله میخوانید، تحلیلی است از سیاستهای زنستیزانه طالبان که با اجباریکردن پوشیدن چادری (برقع) برای زنان در ادارات دولتی و شفاخانهها، بُعد تازهای یافته است؛ محدودیتی که فراتر از کنترل ظاهر، به مهندسی اجتماعی، حذف زنان از عرصه عمومی و تثبیت قدرت مطلق این گروه بر جامعه افغانستان منتهی میشود.
توقف سومین دور مذاکرات طالبان و پاکستان در استانبول، فراتر از یک ناکامی دیپلماتیک است و بازتابدهنده پیچیدگیهای امنیتی و ژئوپولیتیکی منطقه است. اختلاف بر سر تضمینهای مکتوب و شفاهی تنها ظاهر ماجراست و تضاد منافع و بازی دوگانه اسلامآباد و طالبان، گفتوگوها را به بنبست کشانده است. این شکست، نه پایان نفوذ پاکستان و نه استقلال کامل طالبان را نشان میدهد، بلکه مسیر آینده منطقه را به توانایی دو طرف در استفاده از ابزارهای فشار و انعطاف در تعاملات پنهان وابسته میکند.
در حالیکه حواشی بازی فوتسال نوجوانان ایران و افغانستان در روزهای گذشته فضای مجازی را پر کرده بود، دیدار بزرگسالان دو کشور، صحنهای متفاوت و ماندگار از اخلاق، دوستی و جوانمردی ورزشی رقم زد؛ جایی که رفاقت، بر رقابت غلبه کرد و لبخند جای تلخی را گرفت.
دور سوم مذاکرات طالبان و پاکستان در استانبول، نه آغاز صلح، بلکه ادامهی بازی چندلایهی اسلامآباد برای کنترل بحرانهای امنیتی منطقه است. در حالیکه اسلامآباد از طالبان میخواهد گروه «تیتیپی» را مهار کند، کابل از درگیری با همپیمانان ایدئولوژیک خود سر باز میزند؛ شکافی که هر گفتوگو را به بنبست میکشاند و استانبول را به صحنهی تازهای از رقابت، فشار و معامله بدل کرده است.
در شبی که فوتسال افغانستان به قهرمانی تاریخی دست یافت، صحنههای زشت درگیری و اظهارات غیرمسئولانه، این پیروزی ورزشی را تحتالشعاع قرار داد. تعصبات بیجا در زمین و رسانهها، اخلاق را به پایینترین سطح خود رساند و میراث دوستی ایران و افغانستان را به خطر تفرقه کشاند.
تنش تازه میان طالبان و پاکستان بار دیگر پرسش دیرینهای را زنده کرده است: آیا طالبان هنوز ابزار سیاست خارجی اسلامآبادند یا به تهدیدی علیه آن کشور تبدیل شدهاند؟ اظهارات اخیر وزیر دفاع پاکستان مبنی بر بازگرداندن طالبان به غارهای تورهبوره، نشانهای از تغییر در سیاست «جهاد نیابتی» اسلامآباد است؛ سیاستی که چهار دهه سرنوشت امنیتی منطقه را رقم زده است.
دانشمندان از یک هدست انقلابی جدید رونمایی کردهاند که میتواند رویاهای انسان را ضبط و بازپخش کند. این دستگاه با ترکیب هوش مصنوعی پیشرفته و فناوری اسکن مغزی fMRI، توانایی رمزگشایی از فعالیتهای مغزی در هنگام خواب را دارد و دریچهای تازه به دنیای ذهن ناخودآگاه انسان میگشاید.
سفر تازه زلمی خلیلزاد به کابل را نمیتوان اقدامی شخصی یا انساندوستانه دانست؛ بلکه بخشی از تلاش پنهان برای احیای پروژه سیاسی دوحه و بازتعریف طالبان در معادلات جدید قدرت است. خلیلزاد میکوشد با ترمیم چهره طالبان و پیوند دادن دوباره آنها با غرب، شکست گذشته خود را در قالب «مدیریت بحران» بازنویسی کند؛ تلاشی که از نگاه تحلیلگران، میتواند افغانستان را وارد مرحلهای تازه از وابستگی نرم کند.